باز هم تولد ت ِ
باز هم یه دنیا خوشحالم
وقتی داری 10 تا شمع رو با هم دیگه فوت می کنی
بدون که همه جای ایران یه عالمه دوچرخه ای واست آرزو می کنن
آرزو می کنن که چرخات همیشه ی همیشه بچرخه
حتی اگه دیگه نو جوون نباشن و نتونن فرم اعضا ی تیم شعر رو پر کنن
باز هم و باز هم دوچرخه ای هستن
مثل من
تولدت مبارک زیباترین دوچرخه ی دنیا
یه سلام پر از بغض 
این مدت درس و کنکور من رو دور کرده بود از بچگی از نوشتن از دوچرخه از دوستام
منتظر بودم تموم بشه و بیام
حالا که اومدم دیدم انگار فقط من دور نبودم انگار همه نوجوونی از دلامون پر کشیده اون روزایی که قانون بود کسی دوتا پست پشت سر هم نذاره کجاست ؟ اون روزا که هر روز با شوق و ذوق اینجا می نوشتیم و می نوشتیم و ....
حالا اینجا باید تو صفحه ی اول پست های سال پیش باشن انگاری زودی یادمون رفت عهدمون اینکه دلامون تا ابد نو جون می مونه حتی اگه جوون هم نباشیم چه برسه به نو جون 
به امید برگشتنروز های گذشته
مثل ماهی های بازیگوش
روی هم سر می خورند
وذهنم
با لحضه های بی تپش
بی عشق
و بی آب
گره می خورد
وقتی گندمذار تشنه می شود
و آسمان سخاوتشُ به آسمان پر می کشد
وقتی باد نوازش زمین را از یاد می برد
و صحبت از دلها پر میکشد به نا کجا آباد
وقتی مایع بی رنگ حیات
سیاه می شود
وقتی با با می گوید پول ندارم
و نانوا می گوید نان تمام شده .
وقتی حتی روشنایی هم می دزدند
دیگر جایی برای شعر گفتن ندارم
دلم آنقدر می گیرد
کلمات با فواره بیرون می پاشند
بدون نظم و قافیه
ناز و کرشمه ی بهار بین
که با دل طبیعت بازی می کند
و آهسته به شاخه های دست به تمنا برده اش
ذره ای عشق ، چند شکوفه و چند برگ می آویزد
پنجره را بگشا
عشق را تنفس کن
بوی یاس سپید و نور تازه ی خورشید
بوی شکوفه های سیب و گیلاس
چه زیباست عشق بازی طبیعت
تازه شو بهاری باش افسرده منشین
این روز ها باران مهر می بارد
هوا پر از طعم گل و لبخند بهار است
پر از صدای نسیم و
پر از چکامه ی چکاوک و چلچله
امروز تنها روزیست
که اولیت پرتو های مهر
سر تا سر تخت جمشید را می پیماید
دست در دست شکوفه
به مهمانی خورشید برو
امروز تنها روزیست
که هوا پر ِ مهر است
بها رتان خجسته و دلهاتان بهاری و نوروزتان پیروز باد
سلام سلام سلام سلام دوچرخه جونم 
وای خداجون دوچرخمون ۸ ساله شد حالا دیگه الفبا رو خوب بلده و می تونیم تا دلمون می خواد براش بنویسیم
دلم تنگ شده واسه همه واسه بوی کاغذای دوچرخه ای واسه شعر واسه چشمه ها خونه ی فیروزه ای واسه چراغ راهنما که همیشه قرمزه واسه جزیره ی گم شدم . دلم تنگ شده واسه هرچی قشنگی که از تو پنجره ی چشمای دوچرخه می خوندم . دوچرخه جونم دوست دارم خیلی دوست دارم با اینکه ۱ ماه دیکه نوجونیم به دور دورا پر میکشه ولی تا همیشه مال خودمی .
رو جلدت حک شده ویژه ی نوجوانان ولی ویژه ی همه اونایی که دلشون تو کوچه باغای تو پر می زنه
تولدت مبارک دوچرخه ی همیشه سبزم .
هزار گل برای تو
12 /8/86
خود کار میان انگشتانش
و او سخت مشغول
دخترک می ر فت می آمد
لبخند می زد
نمی دید
خود کار میان انگشتانش
شب
هنوز سپید بود
بعضی خانه های جدول
و او خواب
صبح
تمام خانه های سپید
پر شده بود از
د و حرف زیبا
ب - الف
با با
یه سلام بهاری
یه سلام پر از عطر شکوفه
یه سلام ُپر از پر ِ پرستو
یه سلام به زلالی آب چشمه ها
یه سلام به وسعت دشت های سبز بهاری
یه سلام به سرخی دامنه های پر از شقایق ِ دماوند
دوستای مهربون دوچرخه ای نوروزتان پیروز بهارتان سبز لبهاتان پر از خنده دلهاتان پر از دوستی باد
دلم خیلی براتون تنگ شده به امید دیدار۱۳۸۷تقدیم به دلهاتان باد
و تنها گلهای کنار پنجره
می دانند
قدر ِ دلتنگی هایم را
و تنها پرتو های خورشید
درک می کنند فا صله ی بین طلوع و غروب را
که چقدر طولانیست
وقتی که منتظری
همه ی غروب ها
غروب روز ِ جمعه است
میان حوض آ سمان شیرجه می زنم
تازه می شوم
با صدای پای ماهی های سپید
پولک نقره ای ها شان به ته آب رفته
آنجا که تاریک است
تا بدرخشند
شب ها که حوض برعکس می شود
منجمان شهر
پولکهاشان را رصد می کنند
تنها ماهی زرد
خود پسندانه به رخم می کشد پولک هایش را
غرورش می سوزاند دستهایم
ماهی های سپید برادرانه حقم را می گیرند
از عصبانیت
سیاه که می شوند
می بارند مانند هر عزا داری
اشکهاشان
خاکستر می کند غرورش را
18/3/86
کرکس های خاکستری
بر فراز دشت
نظاره گر قتل عام طوفان
جنازی درختان
روی زمین
ناگهان شاید از شوقی
می غرَند
می گریند
می بارند
بالماسکه 27/4/86
هر روز
تو هم مثل همه
لباس های عجیب می پوشی
هیچکس نمی شناسد
حتی خودش را
خودهای گم شده
پشت ماسکهایی نقاشی شده
میان خنده های تصنعی
و گریه های اجباری
پنهان
برنده ی چشن عجیب ترین خود
و تنها به هنگا م خواب
خود می شوند
وقتی پناه گاهی ندارند
شاید می خندند
گریه می کنند
و متنفرن از عجیب بودنشان
ولی فردا صبح
همان عجیبی هستند
که بودند
خود ها می خواهند برنده باشند
خود خواهند
علامت سوال ؟
آسمان بزرگ است
ولی
با تکه های کوچک ابر
بارانی می شود
قلب من کوچک است
چگونه
انتظار داری
با این ابر بزرگ
با این ابر سیاه
نگرید ؟
درست گوشه ی دیوار
با دست هایی بر افراشته
مثل ِ درخت
و هرکس از در وارد می شود
باری می اندازد به دوشش
و گاهی دست هایش
از سنگینی
از جا کنده می شود
او هم پر از برگ است
برگ های اتو خورده
برگهای رنگی
برگ های مچاله
خرداد 86
بوی کتاب های نو ، باز دوباره کهنه شد
شوخی و خنده تو حیاط یه عادت دوباره شد
مهر به پایانش رسید ، باز هم یه ماه رفت
درس های سخت ِ سخت باز دوباره ساده شد
دوباره باز معلمم گفت ورق ها روی میز
کتاب ها و دفترم باز پر از نوشته شد
نکته ها برای تست ، قواعد ودستور زبان
باز دوباره نوبت امتحان ِ ماهانه شد
باز شبای امتحان ، مرور و خواندن دروس
باز د وباره نوبت گرفتن کارنامه شد
باز هم از راه رسید یه فصل گرم، سه ماه خوب
باز دوباره کو چمون مثل پیست دوچرخه شد
دی85
کاش می شد نقاشی بودم
تا چشمهایم را با پاک کن پاک می کردم
دنیا ارزش دیدن ندارد
من نمی خواهم کبوتر ها را از پشت میله های قفس
وماهی سرخ را از پشت تنگ بلور
وخورشید را
از پشت پرده های دود بنگرم
از شاهین 1
به شاهین 3
سوژه مشاهده شد
درست بالای سرشیم
یک شیرجه
وخرگوش سپید
به آرزویش رسید
پرواز کرد
برای اولین بار ......
آشنا بود
هر روز از کوچه می گذشت
هر کس را که می دید می گفت سلام
قلبش را به دست راستش می داد
و تکه هایی از آن را به این و آ ن می داد
آشنا بود
هر روز از کوچه می گذشت
تمام مهربانی اش را در جام نگاهش می ریخت
و به همه تعارف می کرد
ولی روزی که دیگر از کوچه نگذشت
هیچ کس سراغش نگرفت
چون آن آشنا غریبه بود
کاغذ بی رنگ
چه کسی مداد های رنگی ام را برداشته
خطوط سیا روی کاغذ
منتظرند تا رنگهایی را محاصره کنند
ولی مراقبند تا ماشه ها را نکشند
آخر بینشان آتش بس است
ولی کاغذم هنوز بی رنگ است
تو مداد هایت را به من قرض می دهی؟
تقدیم به سرکار خانم سمیعی دبیری که دلهامان را با ادبیات پارسی گره زد
چقدر آرام سبک بالم و شاید هم پر از بالم
چقدر شادم پر از نورم پر از عشق و زغم دورم
تمام لحظه ها ی من پر از شعر و پر از شوراست
خدایا این لحظه اما چرا اینقدر زهم دور است
چرا هر روز صبح، قلبم پر از سنگ و پر ازخاک است
ولی حال در این لحظه زهر چه سنگ و خاک دور است
به آسمان می رسم به اوج ابر به اوج او
به اوج نور و عاطفه ، جهان یک نقطه ی کور است
زمینی زیر پایم نیست و دستهایم رو به نور است
به خورشید می رسیم با تو که قلبت دور ز اندوه است
24/2/86
بیرنگ سپید رنگی
آ رزو های سپیدم را
شاید روزی به گوش گلهای رنگی برسند
و نپرسیدند از من
تمام آسمان را به افتخار بودنم آذین بستند
از شاخه های یک درخت خشکیده
بالا رفتند و من را در میان آسمان رها کردند
گفتند که تو ماهی
ولی
نردبان را بردند
و نپرسیدند از من
ماه بودن را دوست می داری آیا؟
در انتهای آسمان
آنجا که بند ناف جنین ابرها به آسمان گره خورده
و انجا که ابر ها
با بند جفت
بخار آب رااز شکم آسمان می بلعند
و گاهی نیز بر شکمش لگد می کوبند
و شاید می چرخند
درست همان جا
هنگامی که ابر ها سنگین می شوند
آسمان فریاد میزند
فرزندش متولد شده است
باران می بارد
فوتبال ستاره ها
شب بود وستاره ها به دور توپ ماه
و زمین داور مسابقه
سکه ی طلا را به هوا پرتاب کرد
چشم ها ی منتظر
شیر یا خط
نا گهان صحنه را نور گرفت
صدای سوت پایا ن شنیده شد
روز می خندید
بز سیاه کوچک
خیلی تلاش کرد تا از تاریکی فرار کند
اولین روز که خوشیدرا دید
دستهای سبزش را به سویش دراز کرد
هنوز به آن نرسیده بود
که همه جا خاموش شد
حالا در دهان بز سیاه کوچکی بود
که تازه دندان درآورده بود
قورباغه های سبز هم
می خوانند
برای برکه های مجاور جنگل های سبز
آنها نیز سخن می گویند
با ماهی ها ی سرخ برکه
و پرواز سنجاقک ها را دوست دارند
آنها هم به برگ ها ی گل نیلوفر روی آب
دل می بندند
در خانه ی خود راحت ترند
آنها نیز می خندند وقتی می بارد باران
ولی وقتی پشه های بیرنگ مزاحم
دورشان پرواز می کنند
مثل ما با روزنامه به جانشا ن نمی افتند
فقط آنها را می بلعند
آنها عاشق پشه های بیرنگ مزاحمند
و ساعت ها بر روی برگهای نیلوفر
چشم انتظارند
هیچ وقت منتظر پشه ها مانده ای
وآیا زمستان برایشان دلتنگی ؟
فرق تو با قورباغه این است شاید
تیر کمان ها را بیاندازید !
سنگ بر بال کبوتر نزنید !
آسمان با کبوتر زیباست
آزادی بر بال کبوتر جاریست
گلها را نچینید !
بلبل از شوق گل و قامت آن میماند
شاخه ها را نکنید !
آشیان پرستوها ویران نکنید
گر پرستو برنگردد از سفر …
پیغام بهاران چه کسی خواهد داد
من بالاخره موفق شدم بنویسم در ضمن نوروزتان پیروز و بهاران خجسته باد
منتظر نظراتتونم
قایم باشک
چشم می گذارم
نهان می شوی
می شمارم تا صد
بعد از آن
می آیم نمی یابمت
سراغت را از اولین پرتو خورشید به هنگام طلوع
اولین قطره ی باران
حتی از شاپرک ها
وبرگ های درخت بلوط
و شکوفه های سپید سیب پرسیدم
کودکان بازی گوش گندم زار
آدرس را اشتباهی دادند
من گم شده ام
با اولین قاصدک رنگی پیغامی بده
رنگ دلخواهم را که از یاد نبرده ای هنوز ؟
کا ش نمی گفتم بیا بازی کنیم
باز هم تو بردی
مثل همیشه
وبلاگ ادبی نوجوانان فعلی و سابق! خوانندگان و همکاران افتخاری و غیر افتخاری هفته نامه دوچرخه و نوجوانان و جوانان سراسر ایران و بلکه هم جهان!