نوجوانی کردن با دوچرخه
تصویر چهارده سالگیم
دختری است که به دوچرخه ای تکیه داده!
عکس را امضا می کنم:
همیشه به یاد تو!
و به دیوار ذهنم می آویزم.
***
۱۵ دی ، یعنی فردا، تولد یه نشریه است که زندگی همه ی ما رو برای همیشه عوض کرده! تولد دوچرخه!
فردا ۸ سال از آشنایی من با دوچرخه میگذره! شما ها رو نمی دونم! نمی دونم از کی نوجونیتون رو با دوچرخه شروع کردین، چند ساله می شناسینش، یا اینکه چقدر بهش وابسته این! اما نوجونی من با دوچرخه شروع شد و امروز بعد از ۸ سال، در۲۲ سالگی، هنوز تموم نشده!
ما سعادتمندترین بچه ها هستیم! خوشبختیم چون همدیگه رو داریم و در کنارمون آدم هایی نفس می کشن که برای ما و آینده ی ما نگرانن و تمام زندگیشون رو صرف خوشحالی ما کردن!
دارم شعار می دم، نه؟ باشه! ببخشید! اما خیلی حرفا تو دلم مونده!
من به دوچرخه خیلی مدیونم: دوچرخه نوجونی من رو هدف دار کرد، استعدادم رو به من نشون داد و به من اعتماد به نفس داد! اگر دوچرخ نبود شاید من، من نمی شدم!
شما هم بگید! مثل من بگید چند ساله دوسته دوچرخه اید، الان چند سالتونه و چرا دوچرخه رو دوست دارید؟!
در ضمن: یادتون نره راجع به شعرم نظر بدین! این شعر در مسابقه ی ۷ سالگی دوچرخه توی مسابقه اول شده!
وبلاگ ادبی نوجوانان فعلی و سابق! خوانندگان و همکاران افتخاری و غیر افتخاری هفته نامه دوچرخه و نوجوانان و جوانان سراسر ایران و بلکه هم جهان!