ما تلو تلو می خوریم
مثل آب نصفه لیوان
دوان دوان می آورد
زمستان بی بخار
سرد بی جان!
زنده رود...
می لرزد...
به درد نمی خورد
لا اله الا الله
تمام عمر با عقل نفس کشیدیم
این نصفه بودنمان
کفاف غسل را هم نمی دهد
باید احمق بمیریم
جهت صرفه جویی در مصرف آب!
شهید شویم
نیست نیست نیست
افتاد و شکست
هنوز پیدایش نکرده ام
سرم را روی فرش می گذارم و
چشم هایم را به دنبالش می فرستم
رفت و
تکه بزرگی از قلبم گم شده...
خب... اول سلام...
دوم اینکه: آی اون کسایی که تو وبم خوندید پست تبریک نوروز رو و ای کسایی که نخوندید و اصلا روحتون هم خبر نداره... من، یعنی شبنم خالی، یه برنامه ای دارم واسه تبریک نوروز به دوچرخه! البته اگه بچه ها باشن میشه این برنامه رو عملی کرد... فعلا که بعد از گذشت ۱ ماه خبری نیست... من به پیشنهاد فرزانه اشرفیان این برنامه رو اینجا مطرح کردم تا همه دوچرخه ای های قدیمی و جدید باخبر بشن...
خب... قصه از این قراره که من از بچه ها خواستم که واسه عید یه جمله کوتاه (کوتاهِ کوتاه) برای تبریک عید به دوچرخه بنویسن و اسکن کنن (یا اگه نمیتونن عکس بندازن ازش! البته با کیفیت خوب) و برای من بفرستن تا همه رو کنار هم بذارم و برای عید واسه دوچرخه ببرمش... من گفته بودم تا آخر بهمن دست نوشته ها رو بفرستن اما مثل اینکه نشده یا نخواستن یا هر چیز دیگه...
الان.. هرکس که این پستو خوند اگه دوست داشت... تبریکشو زود بفرسته برام... خیلی زود! لطفا...
اگه سوالی بود میتونید به وبم بیاید و کامنت بذارید... و میتونید بهم ایمیل بزنید...
ایمیل من: Shabnam.akhtari@yahoo.com
پ.ن: اگه اسکن نمیتونید بکنید و عکس با کیفیت هم نمیتونید بفرستید... اشکال نداره... یه عکس با کیفیت کم هم قبوله اما فقط نوشتتون قابل خوندن باشه...
اين نامه به نوعي مهمترين نامه تو دوچرخه ست! اميدوارم شما هم مثل من كه از خوندنش - بعد از سال ها!- كلي ذوق كردم كيفور بشين!
نیلوفر فرجی
مورچه با سه دانه ی برنج بر پشت
به درخت نگاه کرد
عرق از شاخک هایش چکید روی زمین
لانه آن بالا بود
باد وزید
هوهویش گوش مورچه را پر کرد
درخت لرزید
عطسه کرد
مورچه با دانه های برنج ان پایین ایستاده بود
درخت دست چوبی اش را تعارف کرد
مورچه به لانه رسیده بود
illustriation by :Martina Peluso
دستم را زده ام زیر چانه ام و جوری این جا را نگاه می کنم که انگار وارد یک خانه جدید شده ام.
دیوارها بوی آشنایی دارند.بوی دوستی های قدیمی. اسم ها. رنگ ها. شعرها. حرف ها
خب ، این ها هم به حساب "سلام" کردن است. به حساب قندی که آرام آرام آب می شود توی دل آدم وقت داخل شدن به یک خانه جدید.
آمده ام که باشم. که با دستمالی پنجره ها و دیوارهای این خانه را گردگیری کنم و قاب های رنگی بچسبانم به دیوارهای اتاقم.
خب، کسی نیست که مانتویم را بگیرد و بگوید:" بدید من آویزون می کنم. بفرمایید."
شبیه مهمان های تکراری که همه جای خانه را از بر اند،خودم از خودم پذیرایی می کنم.
خودم به خودم می گویم:"بعد از روزها و ماه ها نبودن، بودنت خوب است."
وبلاگ ادبی نوجوانان فعلی و سابق! خوانندگان و همکاران افتخاری و غیر افتخاری هفته نامه دوچرخه و نوجوانان و جوانان سراسر ایران و بلکه هم جهان!