دوچرخه

یه سلام پر از بغض

این مدت درس و کنکور من رو دور کرده بود از بچگی از نوشتن از دوچرخه از دوستام

منتظر بودم تموم بشه و بیام

حالا که اومدم دیدم انگار فقط من دور نبودم انگار همه نوجوونی از دلامون پر کشیده اون روزایی که قانون بود کسی دوتا پست پشت سر هم نذاره کجاست ؟ اون روزا که هر روز با شوق و ذوق اینجا می نوشتیم و می نوشتیم و ....

حالا  اینجا  باید تو صفحه ی اول پست های سال پیش باشن  انگاری زودی یادمون رفت عهدمون اینکه دلامون تا ابد نو جون می مونه حتی اگه جوون هم نباشیم چه برسه به نو جون

به امید برگشتنروز های گذشته