"شکوفایی"

 

                                                بهار

                                  دخترکی که قصد دارد

                               به هر شکوفه می رسد

                                   به یاد تو بوسه زند 

سبب

دختر قالی‌باف

   مرده بر دارِحقایق 

 خسته

...

نه طنابی از خشم

نه طنابی از درد

آنچه او را کشته‌ست

نخ مشکی

          به سرِ هر خنده‌ست.

 

 

 

 

+ دوستای خوب دوچرخه. اینجا بدجوری سوت و کور داره میشه. لطفا نذارین  پیشرفت کنه این مسئله. خیلی غمناکه راستش . کار سختیم نیستا! ما با هم دوستیم دیگه؟هوم؟

 

لبخنــد بزن..

 

 

باران را از ذهن پنجره ها خط بزن!

از پشت ابرهآ بیــرون بيا آفتابــ من...

لبخـــند بزن....:)

 

+دلتنگــتم دوچرخــه...!دلتنگ نوجوونــي...:(..

کجا جا مانده ای...

 

دنيايـــم تاريكــــ استــــ..

شعرهايــم حرفهايــم چشمهايــم...

تـــاريكـــــ استــــ...

كجا جا مانــده اے پــس

آفــتـــــابــم..؟! 

 

"پای ریز"

                           

                  به بیست رسیدم تو نیستی

                                      باید به حالم گریست

                     نه به خاطر اینکه مجردم

                                        پاییز آمد تو نیستی

                         حالا برگ های عشق را

                                              به پای تو نریزم

                                    پای درخت همسایه بریزم؟!

بی عنوان

               

 

چند وقت پیش

 غم انگیز ترین تئاتر عمرم را

 اجرا و تماشا کردم

 کاش هیچوقت پا به سن نمی گذاشتم...

 

"جدایی من، رهایی تو"

                            

                                   تو را که نبینم

                                      اینگونه ام

                                            پری معلق

                                  کنده شده از

                                        بال عقابی تیزپا

                                      یک

                                               سقوط

                                                       بی فرجام...

"خبر خبر خبردار"

"خبر خبر خبردار"

آی آدما، آ  دما

آبی آسمونی

سیاه و دودی شده

اشکال از آسمون نیست

باز دما نا جور شده

 

"تیر نگاهت"

 

قرار نبود مشقی باشد؟!

ببین

حالا باید بگویم

دیدار به قیامت

 

همیشہ پاے تو در میاטּ است!

به دلــم دلــتنگــے  میپاشــے ..!!

و جایــت که مـیاטּ سینـہ ام تنـــگ میـشود

 مشـت میکوبــے  به دیوارهاے  قلبــم..!

و آنـقدر بــے  تابــے  میکنــے ...

تا دسـت و پایــت را بــا شعرهــایــم گرہ بزنــم!!

مجبور نیستــے  دلم را از جا بکنــے عزیزکم..!

همیشـہ دسـت تو شعرهایـم را مینویـسد

همیشہ پاے تو در میاטּ  است!

+ چشمانم برای دیدنت دیوانگی میکند!

وقتی به دنبال ِ تو میگردم ..

فانوس در دستم ، گلم ، خسته م .. به دنبال ِ تو میگردم
آری دلم ، هستم پر از درد و به دنبال ِ تو میگردم

سرد است آغوش ِ هوای ِ بی چراغت در نبودن ها
آتش که میسوزد درون ِ سینه ام ، وقتی به دنبال ِ تو میگردم ..

رویای ِ خیس ِ نیمه شب ؛ عشق و توهم در صدای ِ تو ..
می گرید آخر اشک ِ چشمانم زمانی که به دنبال ِ تو میگردم ..

من میروم / من میدوم / تو ، سرنگون ِ هستی و روحم ..
تو میروی آرام و میگردی خدایت را به وقتی که به دنبال ِ تو میگردم ..

سجّاده در آغوش ِ قالیچه ، نگاهم پیش ِ روی ِ دانه های ِ زرد ِ تسبیحش ..
گویم خدا را آه از این دوری و وقتی که به دنبال ِ تو میگردم ..

آری ! خدایا !! درد دارد سال های ِ بی بهار ِ پرزمستانت
هر 4 فصلی که تماما سرد و بی روحم و دنبال ِ تو میگردم ..

+ + + + + + +

بد شده ؟
خیلی وقت بود ننوشته بودم خب ..

بهارانه ...

 

آفتاب که می تابد

پرنده که می خواند

و نسیم که می وزد

با خودم می گویم:

ــ حتما حال تو خوب است

که جهان این همه زیباست...ــ

 

"تخم مرغ"

                                          "تخم مرغ"

                             صبح خورشیدی طلوع می کند

                                در ماهی،تا به...غروب رسد

                                       گرسنگی ام...

 

" فرش تا عرش "

        

           نیست نیست نیست 

                                 افتاد و شکست

                                           هنوز پیدایش نکرده ام

                      سرم را روی فرش می گذارم و

                            چشم هایم را به دنبالش می فرستم

                                         رفت و

                                                  تکه بزرگی از قلبم گم شده...

 

" معلول "

       

 

                زندگی اش را سوار بر چرخ کرده

                     

         میان قفسه ها قدم می زند

 

                           .

                           .

                           .

 

       تا یک دقیقه دیگر فروشگاه تعطیل است

 

             به سمت در خروجی می دود

 

                                بدون چرخ

 

                                          آزاد ـ آزاد...

 

پنجره را نبند، پر، ده!

           

                                           " پرده "

                       کنار پنجره، رو به روی او نشسته ام

                                  آنقدر حرف می زند...

                                                  حرف می زند...

                                                           حرف می زند...

                                 که دهانش از باد پر می شود

                                          هوا برش داشته و می گوید

                                   پنجره را نبند، پر، ده!

 

" رویای یک..."

             

                             بال هایش را گشود
                                 آسمان غرق در رنگ
                             از سر شوق چهچهه می زد
                              ـ قارقار دوستش ـ
                               پرت شد به واقعیت
                                       با بال های سیاه!

 

ای نور...

 

 

 

      "ای نور کجا میروی؟"

نفرین بر فانوسی

 که در تاریکی

از من دور می شود و

 تو را به همراه دارد...

 

 

 

"بگذار مزمزه ات کنم..."

 

  گله نکن از اینکه مدام نگاهت نمی کنم

  چه انتظار داری از غار نشینی

  که کورمال کورمال

  خود را به دهنه غار رسانده

  خیره شدن به خورشید؟!

  نه!می ترسم...

  می ترسم از اینکه چشم هایم

  همه نور شود و خودت را گم کنم

  من از آن انتهای ظلمانی آمده ام

  کم کم در من ظهور کن

  به یکباره اشباع شدن

 تجربه خوبی نیست!

 

 

 

دیدار...

   

                                        "دیدار"

                                پرنده، پشت پنجره
                                نگاه می کند به او
                                به او که پشت پنجره
                                نگاه می کند به او

 

پرسپکتیو !

نزدیک بود اما ؛

خود را در انتهای ِ دور ترین ها میدید ..

آن فردایی که

هنر نمایی ِ دوربین ِ خدا را باور نداشت ..

" پایان قصه من "

                       

                               کلاغ جان!
                     قصه من به سر رسید
              بیا تو را هم به خانه‌ات برسانم

ضیافت...

 

 

" کارت دعوت "

به ضیافت خدا خوش آمدید

زمان، طلوع آفتاب تا غروب ایشان

مکان، شهر رمضان

الذی انزل فیه القران...

 

 

عنوان ندارد

 

صراطش مستقیم نیست

مسیر ِ نگاه ِ من ، وقتی ؛

راه ِ دلم را 

کج میروی ..

" پرنده ترسو "

                        

                             "پرنده ترسو"

                        در قفس باز مانده بود

                          پرنده،پر وسوسه

                       به بیرون سرکی کشید

                                 اما

                      از وسعت دنیا ترسید

                          فکر پرواز را 

                    از درنیمه باز فراری داد و

                        در را بست!

ـ به اندازه درباز کن نوشابه اگر می فهمیدی

دلم باز می شد!

 

 

پ.ن:تااطلاع ثانوی خدافظ!

ندارد !

وقت ِ بیکاری

سر ِ چهار راه ِ دست خط های ِ تایپی ،

کلاهم را پهن میکنم

تا شعری .. 

               آوازی ..

                             سرودی ..

                              برای ِ همین روز های ِ بی کاری 

                                                                 گدایی کنم .. !

پ.ن : حرف ِ آخر ..

" مأوای تو "

 

       دلم برای صدایت تنگ می شود

    گهگاهی نفسهایم را حبس می کنم

         شاید آهی، ناله ای، نفرینی

         از سوی پسکوچه های قلبم،

             ـ به نشانی خانه تو ـ

                        بیاید

               آخر حرفی بزن...

 

* معلم *

مرا از آب با صد ناز و اجرا

رساندی بر جواب ِ صد معما

کنارم بودی و گفتی که بابا

سر ِ خط نقطه ها دارد و پهنا

تو گفتی تا نویسم توی ِ دفتر

سه بار از روی ِ تصمیمات ِ کبری

تو بودی یاد ِ من دادی که هرشب

نویسم جمله ها با خط ِ خوانا

تویی آنکس که با خودکار "آبی ..

نگا میکرد مشق ِ درس ِ املا

معلم میم ِ تو یک ماه ِ تام است

تویی یک نور ِ روشن در ره ِ ما ...

پ.ن : روز معلم مبارک ..

تـــ ـــمام ..

 

کم آوردم حرف ها را

برای ِ تکمیل ِ حرف ِ آخر ِ واژه ی ِ آخر ؛ سکو .. ــ ..

یک " ت " به من قرض دهید !

همین و  تــ ــ مام .. !

 

+ میدونم تکراری بود ، گذاشتم که بگم هستم ..!!

+ نوشتنم هم نمیومد ..

+ شعر ۱ یا شعر ۲ یا هیچکدوم ؟؟!!  من زدم ۱ و ۲ !!

دنیا از آخرین باری که دوستش داشتم،خیلی عوض شده است

تا دیروز حدس هایم درست بود:

مهتاب عاشق بود،

مرداب دلتنگ

رود هم یک چیزهایی زمزمه میکرد،شبیه شعرهای عاشقانه چند خطی

فکر نمی کردم امروز،مسخره باشد اگر با شمعدانی ها حرف بزنم

ولی همه چیز انگار رنگ عوض کرده،

حالا که مرغ عشق ها قارقار می کنند

انتظار داری، غرغر نکنم؟

+یک پیشنهاد دوستانه میکنم، تو را به جان هرکی دوست داشتید گوش کنید.رسول یونان نخوانید، آی با شمام!رسول یونان آدم را از این رو به آن رو می کند. همه شور غزلم را ازم گرفت.حرف هام تازگی ها سپید شده اند.باید بجنبم تا دیر نشده.غزل دارد از دور برایم دست تکان میدهد.نذر کردم اگر برگشت،یونان را ته قفسه کتاب هام قایم کنم!

چند وقتی ست که از پنجره ها دلگیرم

دیگر از دیدن چشمان شب غم سیرم

رفته از یاد دلم چهره ی نورانی تو

هرکه را دیده ام از عشق خبر میگیرم

بی تو هرثانیه حسی به دلم میگوید

من پریشان تر از آنم که بگویم پیرم

"من ملک بودم و فردوس برین جایم بود"

وای بر من که چه دیوانه و بی تدبیرم

روزگارم شده تکرار همان حادثه ها

مثل انسان نخستین شده ام درگیرم

بی تفاوت تر از آنم که بجنگم با شب

گرچه پرورده ی دست ادب شمشیرم

روسیاهم مگر ای جلوه نورانی عشق

که نیفتاده در آیینه تو تصویرم

ای تو خورشید من ای علت معلول جهان

من اگر با تو نباشم به خدا میمیرم

 

+یک نفس ای پیک سحری/بر سر کویش کن گذری/گو که زهجرش به فغانم به فغانم به فغانم...(شعر:ک.فکور./اجرا:م.اصفهانی)

پنجره

 

روزی آرزو داشتم پنجره ای نباشد٬

 تا تورا بی واسطه ببینم!

امروز آرزو دارم پنجره ای باشد٬

 تا فقط یکبار دیگر ببینمت....

داغستان سرد

آقا، شعله بخاری را کم کن

مغز پختگان ِ نصفه گیتی

دل هم دارند

یا ایهالمطبخ

قم!

فانظر!!!

یلدای برشته

رویای سخاری برف

یار یارانه ای

سال داغ ِدق

***

راستی...

ندا کجا رسید که...آقا، سلطان شد...؟!

ابهام...

به اشك

كه ريشه دوانده تا خنده هايم

دلخوشم

به سكوتي كه فرياد مي كشد

و تو

كه در كنار زلالي چشمانم

بي صدا لبخند مي زني

و من

كه هنوز نمي دانم

لبخندت را نفس بكشم

يا آه

آه...

آخر اين ابهام، مرا مي كشد...

این جا افغانستان است؟

یه تفنگ تو دستشه،

اما از عدالتُ آزادی حرف می زنه!

هیشکی ام ازش نمی پُرسه:

ما دم خروسُ باور کنیم،

یا قسم خوردن روباهُ؟

یکی نیس بهش بگه:

آخه آدم ناحسابی!

اگه یه قطره از خون پینوکیو تو رگای تو بود که تا حالا

دماغت پوز دیوار چینُ زده بود!

پس یه دم اون دهن گاله رو ببندُ به جاش

چشمای باباغوریتُ واکن تا ببینی،

ابرای سیا

هنوزم خون گریه می کنن!

 

 

یغما گلرویی، اینجا ایران است و من تو را دوست می دارم

...

حركت مي كنيم

روى يك خط باريك

مى رويم...

تا مى رسيم به تابلويى بزرگ

و زرد رﻧﮓ

روى آن نوشته اند :

‹‹جاده در دستِ تعمير››

بى اهميت است !!

حركت مى كنيم

مى رويم...

خط باريك و باريك تر مى شود،

نقطه اى آن دورها

نا معلوم است،

به آن خيره مى شويم

اما

نا معلوم است,مانندِ مقصدمان

كنجكاو  مى شويم

مى رويم به نقطه ى نا معلوم ؛

ناﮔﻬان

در همان نقطه

 محو مى شويم...

 

ابرو باران

باران نمي شوم
كه نگويي:
با چه منتي خود را بر شيشه مي كوبد
تا پنجره را باز كنم
و نيم نگاهي بيندازم .
ابر مي شوم
كه از نگراني يك روز باراني
هر لحظه پنجره را بگشايي
و مرا در آسمان
نگاه كني !

 

 

پ.ن:ببخشید اگر تکراریست.

پروانه

دست مرا فشرد

گل را به من سپرد

از شمع شكوه داشت

پروانه اي كه مُرد

 

 

پ.ن: يك افتتاحيه معمولي

تقلا

 

با او نگاه من بود تا اوج آسمان ها

من عاشق نگاهش او عاشق صدا بود

من در نگاه او گاه، زيبا نمي نمودم

او در صداي من .... ،حيف او از همه جدا بود

من در پي نوايي در ساكت نگاهش

صد حيف اين تقلا ، فرياد بي صدا بود

جــــــــــــ دایی

 

در آستان عشقم گر سر نموده ام خم

 

بالا نبرد سرم را ، آن به كه اين سرآيد

 

من در حصار عشقم ، يك عشق بي طراوت

 

مي خواهمت جدايي ، گر جان ز تن درآيد

بهانه

گفتي بگو تو شعر جدايي ، دلم حاضر نمي شود

آخر فراق در آغوش شعر من ظاهر نمي شود

 با سجده بر لبان تو همه بت ها شكسته ام

اين دل خداي عشق تو را كافر نمي شود

تنها بهانه ای تو به شعرم ستاره  و گرنه سهيل

 با اين سه خط در هم سياه شاعر نمي شود

حکایت

من گفته ام به ماهم  از پيش اين حکايت

  هر کس به عمق هوشش ,  شد راوی روايت

مستانه رقص و هر دم بر شمع نظر توان زد

گر سوختی مشو تو , شاکيّ اين شکايت

گر آن ستاره گم شد , در اين شب سياهی

رد ستاره را زن , ابر است اين جنايت 

تا بينی تو رويش , گر ابر رود ز رويش

نور ستاره را بين , مسرور اين هدايت

گر ملتفت نگشتی گويم تورا بدين بيت

زين ره شوی تو هر دم , بی پشت و بی حمايت

امُيد وصل جانان در سر نپروران که

اين ره کجا توان رفت ,اين راه بی نهايت

گر بی عنايتی تو عيبی به کار او نيست

گوش فلک شود کر ,عشق است اين عنايت

من در رهمّ و حافظ بهتر سخن بگوید

"يا رب مباد کس را مخدوم بی عنايت "

تاها

۱۸/۵/۱۳۸۵

حجم زمین

 به سهراب

تاها

برای خواندن شعر کامل روی دنباله کلیک کنید .

------------------

من در آن جا بسیار به دل شبزده ات می اندیشم

من به خوش بختی ِ تو می نگرم

و دلم می لرزد

رگم از شادی ِ غمناکی می گیرد

و تنم پوست می اندازد از شرم ِ بلوغ

خانه ای خواهیم ساخت

روی باد

که حیاطش پر گلدان هایی است ,

که از آن ستاره تکثیر می شود

با سر انگشتانم

نقش لب می کشم روی لبت

و با هم هوووو می کنیم

تا همه حجم زمین را باد نوازش بدهد

من غریبانه به خوشبختی خود می بالم....

 

ادامه نوشته

شب و روزم ابریست

شب و روزم ابریست

و چه روزی؟ چه شبی ؟

و چه پر تاب تبی

روز نامش نگذارم بهتر

بدتر از وحشت یک روز سراسر بی رنگ

چه شبی ؟سخت تر از تکه ی سنگ

سردتر از برف خیال

دورتر از صبح محال

صحبت از یک شب و یک روزم نیست

من اگر پیراهن تنهایی شب می پوشم

به تنم می آید

تو چرا تن کردی ؟

تاها

 

روز شوم درختکاری

در اين شب سفيد که سفيدی اش چشم را می زند

و در پشت آخرين درختان به جا مانده از روز شوم درختکاری

که حائلی بود ميان من و دشت

تنهايی عجيبی مرا فرا ميگيرد

انگار آخرين سلاح من , چشمانم نيز

تسخير اين سفيدی وحشت زده شده اند

و اين طور است که من بی سلاح مانده ام در مقابل اين دنيای بی شرم


15 اسفند , 84
تاها

سقوط

به دور دست ها خیره شده ام

سقوط را تجربه می کنم

به آرامی سقوط ساکت ثانیه ها

به همراهی ستاره ای به نام خورشید

در پس بلندایی به نام قله

آسمان دیده تنگ می شود

نگاهم آهسته لمس

و غرق در غروب ساحل خروشان چشمانم

به دور دست ها خیره شده ام

از لابه لای دیدن و ندیدنم ، می بینم

دل خیره سرم را

در فرسنگ ها دورتر از همیشه

در ژرفای افق ، افقی در نزدیک دست خیال

سرمست از نیستی .........

می شکند

به دور دست ها خیره شده ام

به کوه ها

می شنوم پژواک آهنگین شکستن را

< کوه ها باهمند و تنهایند

مثل ما با همان و تنهایان >

و باز هم تجربه می کنم

شکستن را

به همراهی بلورین ستاره ای به نام دل

در پس بلندایی به نام تنهایی

 

                      امضا:      سهیل

  هشتم شهریور ماه هزار و سیصد و هشتاد و پنج

انتظار

با چشمانی باز منتظرت هستیم

در خمیازه یک انتظار

و... احساسی که فقط  با تو سیر می شود!

ریما حازم

 

منوچهر نیستانی

 

فرصتی فراهم شده تا زمانی که مانا نیستانی در زندان است از پدرش منوچهر نیستانی هم یادی بشود...که شاعران(از بس فراوانند) در این دیار زود از خاطر ها می روند!

منوچهر نيستاني در سال 1315 در كرمان زاده شد
دوره آموزشهاي دبستاني و دبيرستاني را در زادگاه خود و تهران به پايان رساند در سال 1334 وارد دانشسراي عالي تهران شد و در سال 1337 در رشته زبان و ادبيات فارسي فارغ التحصيل شد سپس از سال 1337 تا 1342 در شاهرود به تدريس ادبيات فارسي پرداخت و پس از آن به تهران انتقال يافت و در سال 1357 بازنشسته شد
نيستاني علاوه بر سرودن شعر در زمينه پژوهش ادبي و ترجمه نيز كارهايي به انجام رسانده است
منوچهر نيستاني در سال 1360 بر اثر سكته قلبي در گذشت

 

 آن كه حرفهاي مرا باد
با ابرهاي سوخته پرواز مي دهد
با لحظه هاي من همه مغموم
در شهرتان غريب رها ميكنم هنوز
اين حسرت
اين ترانه معصوم
اي با شبم نشسته چو مهتاب
با من سخن بگوي نه با ابر
در اشك من نگر نه به مرداب
با خود به دوردست غروبم ببر كه باز
قلبم ز هيبت شب گريه كرده ساز
خرداد را به شادي گشتن
در باغ چشمهاي تو خواهم من
در باغ چشمهاي تو مي خواهم
شعر و شكوفه خرمن خرمن
اما اگر بهار نيايد...!
اي با شبم نشسته چو مهتاب
افسوس حرفهاي مرا باد
با ابرهاي سوخته پرواز مي دهد
با لحظه هاي من همه مغموم 

(شعر و مطلب از آوای آزاد)
 

بدون مخاطب (!!!!!!!!!)

دوچرخه همیشه آدمو غافلگیر می کنه...پس به افتخار دوچرخه!

چه قدر شوق غزل انتظار شد بی تو

                                               نیامدی و دلم بی قرار شد بی تو

پس از تو سوز نگاهت به دفترم بارید

                                             وچشم خشک غزل جویبار شد بی تو

و آن شبی که تو رفتی دلم پر از باران

                                              فضــای خانه پر از انزجار شد بی تو

سوار موج خیالت شدم پر از تشویش

                                             ولی خیال تو هم بی قرار شد بی تو

به باد زخم نگاهت هنوز می بارم

                                             هزار خاطره هم داغدار شد بی تو

هنوز آمدنت را به خواب می بینم

                                            بیا که حرف غزل انتظار شد بی تو...

                                                                                     
                                                                                 /سپیده الوندی/