دش منسوزی

من... دشمنم بودم!

دشمن منم ... و دشمن تنم

ذغال ِ بد

رفیق ِ بد

هیچ نبودند!

 که  در تبت نگاهت

آتش می گیرم

و از خاکسترم

تنهایی دیگر

دوزخی می شود

*

رفیق من!

دشمن دشمن من!

هیچ دریغ مدار...

به نام خدا

با نام خدای آسمان ها و زمین
هر ذره در این جهان که آرام گرفت*
یک تکه از آسمان جدا شد افتاد
بر روی زمین و کربلا نام گرفت

بر بال فرشته ای که گریان می رفت
دیدم به حروف ابجد و خطّ کبود
هفتاد و دو بار ناله ی <<واعطشا>>
با یک قلم بدون سر حک شده بود

بر اوج به نیزه ها فرشته می دید
هفتاد ستاره یک قمر یک خورشید
با اذن خدا رخت عزا بر تن کرد
بر آینه ی چشم همه غم پاشید

                                                                       

                                                                         24 محرم الحرام 1434

* : اشاره به آیه ی  شریفه ی  << الا به ذکر الله تطمئن القلوب >>

منــ عزادار نبودنـهایتـــ هستــم هنـــوز...

 

چــﮧ سنگيــن مےِ رقصند!

واژگانـــم..

با پيراهنــےِ سيــاه..

در شبـــهاےِ نبودنتــــ

تابوتـــ خاطراتتــ  را بــا 

پيــكــر ســرد دردهاِيــم 

تا هميــشــــﮧ به دوش مےِ كشـد

شعرهاےِ عاشقانـــﮧ ام..

م.ک

کجا جا مانده ای...

 

دنيايـــم تاريكــــ استــــ..

شعرهايــم حرفهايــم چشمهايــم...

تـــاريكـــــ استــــ...

كجا جا مانــده اے پــس

آفــتـــــابــم..؟!