دوچرخه

مثل ماهی های بازیگوش

روی هم سر می خورند

وذهنم

   با لحضه های بی تپش

بی عشق

          و بی آب

                     گره می خورد

وقتی گندمذار  تشنه می شود

                  و آسمان سخاوتشُ به آسمان پر می کشد

وقتی باد نوازش زمین را از یاد می برد

    و صحبت از دلها پر میکشد به نا کجا آباد

وقتی مایع بی رنگ حیات

            سیاه می شود

وقتی با با می گوید پول ندارم

                 و نانوا می گوید نان تمام شده .

وقتی حتی روشنایی هم می دزدند

            دیگر جایی برای شعر گفتن ندارم

دلم آنقدر می گیرد

  کلمات با فواره بیرون می پاشند

  بدون نظم و قافیه