دوچرخه

       بالماسکه                                                                         27/4/86

هر روز

تو هم مثل همه

لباس های عجیب می پوشی

هیچکس نمی شناسد

حتی خودش را

 خودهای گم شده

پشت ماسکهایی نقاشی شده

میان خنده های تصنعی

و گریه های اجباری

پنهان

برنده ی چشن عجیب ترین خود

و تنها به هنگا م خواب

خود می شوند

وقتی پناه گاهی ندارند 

شاید می خندند

گریه می کنند

و متنفرن از عجیب بودنشان

ولی فردا صبح

همان عجیبی هستند

که بودند

خود ها می خواهند برنده باشند

 خود خواهند