می نویسم تا به یادگار بماند...
وقتی لینک وبلاگ نارنجی می شود
:
۱.صفحه را بالا می دهم
۲.متعجب می شوم
۳.ببخشید...اشتباهی اومدم!
۴.مردم چرا ادرسشون مثه وبلاگه ماست؟!
۵.لبخند می زنم
۶.اینجا چقدر تغییر کرده است
۷.نگران می شوم
۸.همه تغییر کرده ایم
۹.بیشتر نگران می شوم
۱۰.دستش درد نکند...چه کسی بود که اینجا را دگرگون کرد؟
۱۱.تنوع همیشه ام بد نیست
۱۲.این را می نویسم برای یادگاری...زمانی که اینجا تغییر کرد و من دلم اولش گرفت!
۱۲+۱.هر تغیر نشانیست برای خوب تر شدن..شاید این تغییر باعث شود مداد سیاهم دوباره رنگ بگیرد..خیلی بهتر از قبل.
۱۴.تازه می شویم...پس هستیم!
۱۵.سلام!
۱۶.من نوجوانم!
۱۷.این را نمی خواستم بگویم اما می گویم!:بغض کردم...ترسیدم!مثل تمام روزهای اول!اولین روز مدرسه...اولین دیدار با یک دوست...اولین بار که جایی می روم!و من بغض کردم و ترسیدم!هنوز احساس غریبه گی می کنم!از تو چه پنهان خجالت هم می کشم!اینجا برایم حکم اولین بار را داشت!نو بود!تازه!
۱۸.....
۱۹.سن من تمام!
۲۰.بیست را تو بگو...برای یادگاری!
مداد سیاه(-.-)
فریبا دیندار
وبلاگ ادبی نوجوانان فعلی و سابق! خوانندگان و همکاران افتخاری و غیر افتخاری هفته نامه دوچرخه و نوجوانان و جوانان سراسر ایران و بلکه هم جهان!