دوچرخه

اینجا چه زود غنچه زمین گیر می شود

پروانه بی عبور زمان پیر می شود

باغ از هجوم این همه گلهای کاغذی

در قاب می نشیند و تصویر می شود

اینجا غرور برفی تندیس های شهر

  تا هیچ می گریزد و تبخیر می شود

حتی صدای جاری آواز رودها

        اینجا شبیه ناله زنجیر می شود

دستی که باید از نفس عشق بردهد

                                           همخانه با شقاوت شمشیر می شود

اما نگاه ساده و بی آرزوی من

وقتی که بی بهانه و دلگیر می شود

در انزوای پنجره ها گریه می کند

                                          از این همه امید عبث سیر می شود

               اینجا تمام فرصت ماندن دقیقه ای است

               ای مانده! کوچ کن! به خدا دیر می شود

 از دوست عزیزم سوگند روشنی