(سارا شاهدی گفت که هدا حدادی یه همچین شعری داشته که منم اون شعرو خیلی وقت پیش خونده بودم. شعره این بود: "جهان مربع شده است/ هی به گوشه هایش گیر می کنم.")

"دایره ای ست جهان
دور خودمان می گردیم."
 
مشکل از چشم های توست
که این n ضلعی محدب را دایره می بیند.
دایره اگر بود
                این قدر به گوشه هایش گیر نمی کردیم.

حالا این n ضلعی ای کاش
گوشه هایش کمی تیز بود
که وقتی کسی می پرسد "کجا گم شده بودی تو؟"
مدرکی داشته باشیم که پی تفریح نبوده ایم؛

                                       جای زخمی.

 

اصلا دایره بود ای کاش.

دور خودمان می گشتیم.