خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست !

سلام!

           قلم را به هوا پرتاب کردند !
                                     واین بار قرعه به نام من افتاد ...

شاید بهانه ی نوشتنم دینی باشد که بر گردن مقصد تمام نامه های تنهاییم دارم !
جایی  که ثبت احوال دلتنگی نامیدمش و نوجوانیم را به اثبات رساند!
دوچرخه : کلبه ای بود برای اتراق کردن گاه و بیگاه لحظه های نارنجی نوجوانی !

حالا دوباره دوچرخه ام را روغن کاری کرده ام و می خواهم آن قدر رکاب بزنم که هیچ برگه ی سفید و قلمی حتی به گرد پاهای جوهریم نرسد ...

۱...۲...۳............
                           حرکت !

                                                                             سپیده الوندی 

http://www.sepideh1386.persianblog.com/