فقط یک نفر
در عبور لحظه ها پرسید
خانه ی دوست کجاست؟
فریادش هنوز هم در گوش آسمان
طنین می اندازد
و حالا من می خواهم به او جواب بدهم
خانه ی دوست
خانه ی خداست
جایی که همه چیز با وجود او در می آمیزد
و هم رنگش می شود...
+ نوشته شده در جمعه ۸ دی ۱۳۸۵ ساعت 18:43 توسط علی مرسلی
|
وبلاگ ادبی نوجوانان فعلی و سابق! خوانندگان و همکاران افتخاری و غیر افتخاری هفته نامه دوچرخه و نوجوانان و جوانان سراسر ایران و بلکه هم جهان!