در لحظه ی تماس نور با افق های تیره ی پلک 

رویای خیس مرا گیره می زنی به باد

تلخ می شود گلوی احساس خشکم

و من مثل غروب ها

از کوتاهی دست های روز دلگیر می شوم

باز هم تقصیر هیچ کس نیست...!

                                               سپیده