دوچرخه

                            رهاست...

بر دلم خشکیدست..  حسرت پاییزی ناب برگها

یک عمر جر زدیم

اما

همان اول که لخت ، خیس ،  آویزان

 پشتمان کوبیدند،

ضجه زدیم

نفس کشیدیم

و

 بازی را باختیم

این شعر برام خیلی مهمه، لطفا دقیق نظر بدین! :)

روی زمان گردی سفید پاشیده اند
زیرش
فقط برجستگی های گذشته پیداست
هیچ نمی شود فهمید
چه رنگی داشته و چه خطوط درهمی.

این دو خط موازی هم به خورشید انتهای هیچ جاده ای نمی رسند

تنها، این جا، سایه ای ست
که فرق گرد و برف را نمی داند و
در پی جای پاهای جوانی تو
می لرزد؛
هیچ کدامشان نمی گویند
ناخن هایی داشته ای گرد و پیازی رنگ.

اشک هاش
نقطه نقطه راه را می شوید
تا انتهای جاده که آسیاب بزرگی ست
و روبه روش خانه ی کوچک تو.
تو برهنه آنجا نشسته ای و دست هات
از ماست موی سپید بیرون می کشند.

آن همه پیزاهن پاره کرده ت را
به آسیابان فقیر بخشیده ای
که روی زمین
گردی سفید پاشیده ست.

اشکی

"به سرچشمه ی آب ها افتاد

و آب ها همه تلخ شدند" *.

از آن پس رگ های زمین تلخ تپید

و کودکان بالای سرشان

چای پشمک، کافور دیدند.

آسمان می گریست

آرام آرام

تن زمین را می شست.

کودکان خسته از هرچه آسمان و کافور

پناه بردند به آغوش مادرشان

و آغوش‌ ِ تلخ ِ مادر ِ مرده

حتی موریانه ای که بجود نداشت.

تنها صدای جیرجیرکی

جایی در آن گورستان ابدی برای آب ها مرثیه می خواند.

ـــــــــــ

 * باب هشتم مکاشفه ی یوحنا

• نامه به آلفرد راسل والس-۲۲ دسامبر ۱۸۵۷

«جهالت بیش از دانایی احساس امنیت ایجاد می‌کند.»

چارلز داروین*

آقای چارلز *گرامی

معذرت می خواهیم

ما خیانت کردیم

مثل زرافه های حرف گوش نکن

گردنمان را دراز کردیم

و باز کوتاه آمدیم!

(از تمام اصول)

 زنده ماندیم

  و تکثیر شدیم

در هراسمان

*

جهان

در هراس

سقط کرد ...

 تا پارس کنیم!

کباب نشویم

مسجد نرویم

شیر ندهیم

سواری ندهیم

مردمی بگذار

که...ما...

ژست ِ

وفادارانیم!

سلام خیلی خوشحال هستم که در این وبلاگ قشنگ مربوط به دوچرخه عضو شدم تا کارهای ناقابل خودم رو برای شما عزیزان بذارم امیدوارم دوستای خوبی باشیم و مطالب بنده مورد توجه شما قرار بگیره

دنیا

دنیا

دنیا

بازی داد مرا

بار دگر

درون این آلودگی ها

میان این مردم کرکس صفت

و بین این همه بی امیدی

مرا بازی داد و مرا گم کرد

در چشمان بی فروغت

مرا رها کرد در آسمان دود

و در این شهر غم زده

مرا بازی داد و مرا گم کرد

در چشمان بی فروغت

چشمانم را شست با

لجن گورستانی دور افتاده

بر سرم کوبید

صدای کلاغ های خاطرات شوم را و

مرا بازی داد و مرا گم کرد

در چشمان بی فروغت

دنیا

همیشه و همه جا

مرا بازی داد ومرا گم کرد

و ما ماندیم و ماندمان!

مانده هایمان

نبرده هایمان، نداشته هایمان

 که مرگ

نه سلامی داد

نه علیکی گفت

سرش را پایین انداخت

-عین گاو-

زوزه کشان

از بیخ گوشمان گذشت

نه شعاری دادم

نه باتومی خوردم

 همه با هم بودیم اما

تنها ترسیدم

تنها در خانه نشستم

با غسل جنابت

خندیدم

ترسیدم

بیدار شد

(هراسان)

وسط بیابان تابستان

نه ریلی زیر پا

نه ردی پشت سر

و به لبخندت هر لحظه , همه هستی من را می بردی

ای شکفته در مسیر باد بی سامان

 ای زمینی

 اساطیری

اهورایی

شاهد روزهای بارانی

ای تسکینم

بخوان با من

من  امشب سخت غمگینم

تاها

«15 دي»

مي آيد...

      كه همه مان را سيراب كند.

  و من،  هنوز

                مست اولين حضورت

                             بر پهنه ي بي كران نوجواني ام

                                                     پانزدهم دي را جشن مي گيرم...

***

نوجوان یا جوانش فرقی نمی کنه ...

مهم اینه که این شکلی ام

وقتی خورشید طلوع می کند

وقتی آخرین ثانیه های شب

جایشان را به اولین ثانیه های روز می دهند

و خور شید از پشت دورترین منظره های بی پایان

بالا می آید

وقتی آخرین تکه های خاموشی می روند

و به اولین تکه ی روشنایی دوخته می شوند

که این چنین گستاخانه بالا می آید

دیگر هیچ چیز نور خود را ندارد

و نیرنگ هستی تمام زمین را خواهد پوشاند

_____

نقد... لطفا!

نه – كه دست از باران بشويم

   نه!

             هزار دستان هم كه باشم

                                   به لمسَ اش

                                                 هزار دست

                                                                 كم دارم

*

باران مي داندم

                 كه يا نمي بارد

                                يا – گاه

                                       نَمي به دستم مي نشاند.

                                                 محمد علي بهمني

مي گه:  شروع كن.

مي گم :  من ...هيچي نمي گم ... نمي شه من تمومش كنم؟

مي گه : يه ساله خودمو و خودتو علاف كردي .شروع مي كني يا برم؟

مي گم : مي گن  وقتي يه كاري رو شروع مي كني ها ... تموم كردنش

با خداست ... خب مي ترسم آخه...

مي گه : اون با من ...

مي گم : سلام

آدم یک گوشه اش را برای شنا انتخاب کرد

و ما دور آن گوشه دیوار کشیدیم.

همه ی زندگی جمع شد آن جا

بالا آمد

و بالاتر...

رویش پر از آدم های زودرسیده بود

ما مجبور شدیم

در اعماق شنا کنیم.

*

حالا داریم خفه می شویم

و با هر قلپ زندگی که می بلعیم

آرزو می کنیم زودتر پر شود

سر ریز کند

همه بیرون بیفتیم

که بعد دوباره

زندگی همه جا جریان داشته باشد.

از بین من و تو می گذرد

کش آمده است

انگار

تمام واگن های جهان را

                          به آن بسته اند

چه سرنوشت شومی!

حرف هایی که قرار بود

                        به هم بزنیم

از یاد برده ایم

و گل ها

         در دست هایمان خشکیده اند.

«رسول یونان»

آسمان آماده شد

و روز

لباس های نارنجی اش را

اتو کشید

خاک می خندید

و من متولد شدم

...در طولانی ترین روز سال!

(۱

اعتراض داشتم به حکومت پدر

اعتراض داشتم به تفنگ برنو

به ترکه های آلبالو

....به

و روز را بلندتر می خواستم

یک شب او عصبانی شد

و فردای آن روز

مرا صبح خیلی زود از خواب بیدار کرد

که نباید می کرد

حالا،

من، سال هاست در خواب راه می روم.

شب ها مینشینم وبه داستان نیمه کاره ام میاندیشم

تودوباره ماه داستانم میشوی و

                          گرگ را عاشق خودمیکنی

این داستانم تکرار غریبانه سرنوشت من است

                مراببخش

برای داستان امشبم تودیگرماه نیستی

                    گریه ات برایم غزیزست

امشب گرگ را به سنگلاخ خواهند برد.

                                 تودیگر ماه قصه من نیستی

 ماه قصه من

             گریه نمیکند

گرگ خواهد مرد

             مردی نیمه جان نیمه شب توراخواهد دزدید

                مرا ببخش

 برای داستان امشبم تودیگر ماه نیستی

هر انگشتم

لای یک صفحه  می ماند.

بیرونش نمی کشم:

"باشد برای فردا

که بدانم

کدام صفحه ها را دوست داشتم."

*

فردا

برای ورق زدن

انگشتی ندارم.

۱

دود از كله كاشي ها بلند شده است

پنجره را كه باز مي كني

 روي صورتت

تابستان تير مي كشد.

 تنگ خالي را نگاه مي كني

(ماهي عيد خرداد بود که پف کرده روي آب آمد)

پرتقال را دستت مي چرخاني

(سري تكان مي دهي)

«تابستان هم ديگر قلابي شده است»

پنجره را مي بندم

دست هايم را نگاه مي كنم

با صداييكه در نمي آيد:

همه چيز مثل قبل...مثل هميشه ...مثل خودمان

قلابي است

۲

تنم که می لرزد،
لباس هایم می ریزد.
برهنه می شوم.
عریانی در برابر حقیقت عریان!
نه، در توانم نیست.

*

بیا،
با چند تکه خیال
و لباسی بر این هیبت ترسناک بپوشان.

ـــــــــــــــــــ

این مال خیلی وقت پیش بود امروز کلی جاهاشو عوض کردم. حتما نقد!

ایستاده است , خاموش است , به احترام ما کلاه از سر برداشته است

هزار بار می رود

هزار بار می آید

و صفر می شود

لحظه ها

به این شکوه خاموش , به این وقار نا امید , نگاه می کنند

روشن و سیاهِ روز و شب

آبی و سفیدِ آسمان

و زرد و آبی مهر و ماه

هزار بار می روند

و هزار بار می آیند

و بی رنگ می شوند

چشم تو , همان چشمه ی روشن زندگی است

واشک هایت , میان آسمان و زمین , گوی زندگی من

قطره قطره رنگ رنگ باران , روی گونه های توست , اشک توست

پشتمان را خالی کردند

وکسی از لب اين پرتگاه

هلمان نخواهد داد!

...

برای زخم های پنجره ای که همیشه ی خدا کوبیده شده بود

درد شدی اما

و سنگ وار

      زخمی بر زخم های پنجره افزودی. 

پنجره ، خسته از انبوه زخم ها

تکانی به خود داد

              -آخرین تکان-

و در هم شکست.

دلش برای همیشه فرو ریخت.

 * 

دستی

چارچوب پنجره ی همیشه کوبیده را

به هم می کوبد.

پنجره دلی ندارد

که زخمی جدید بردارد.

در خانه تکانی نگاه ها     

دوقدم مانده به بهار

از کهنه ها

 تازه ...

دست هایم را چسبانده به دو سوی تنم
دیگر نمی شود تکانشان داد
برای چیزی شبیه
خداحافظی.

دور گلویم است امید
قوی
دنباله دار
می پیچد
 خفه خواهم شد، می دانم
پیش از آنکه بگویم:
"خدا...

(1)

مریض شده ایم

تب داریم

عطسه می کنیم

من و ادم برفی

(2)

برایم سوپ داغ می اورد

 مادر

و خورشید

 برای ادم برفی پتوی گرم

(3)

من خوب شده ام

تب ندارم

عطسه نمی کنم

لباس گرم پوشیده ام

و دیگر

نمی روم بیرون

تا با ادم برفی

بازی کنم

(4)

ادم برفی نسیت

شال و کلاهش را انداخته زمین

احتمالا بعد از ان تب شدید

رفته است دکتر

با مادرش خورشید...

کردم سفید دیده خود را در انتظار
شاید که در دلم شب مهتاب بگذری

(از؟)

دیر...

من در پسکوچه های ذهنم به دنبال چشمانت می گشتم

وقتی که رد پایت راه نرفته را مهر می کرد

 و جاده بلند تر می شد.

روی شیب ِعمر ِ من

سرد بود هوا

آخرین دقایق ِ قبل ِ شب

در غروب

آسمان , دوباره بی هدف سیاه بود

تا ابد نشان غصه بود

(من، تو، او و خیالمان(

از سیاهی شهرها گذشتیم

از سیاهی همه ی شهر ها گذشتیم

           و حالا اینجاییم.

اینجا یعنی سفید و نارنجی، یعنی آتش، یعنی سازدهنی

نه... اینجا معنی نمی شود اصلا...

اینجا دور است...

خیلی دور...

اینجا...

*

ما

اینجاییم!

باد می آید

گرد و خاک می آید

ابر می آید

هر چه از تو  تهی است می آید

تو نمی آیی

ابر می گرید

تمام کابوس های تلخم را

در روشنی ماه چال می کنم

دعاهایم را سر می کشم

و تا بیداری صبح منتظر می مانم

برای سرودن نور می خواهم

کمی ستاره قرض می دهی؟

و ما ممنوع شدیم

در جایی ممنوعه

در شهر ممنوعه

پشت چراغ قرمز

جلوی تابلوی توقف ممنوع

و ما ممنوع شدیم

...

از اين طرف خورشيدحجاب ابر پوشیده

از آن طرف ماه پرده ی گستاخی خود را دريده

من بيچاره مانده ام

که زيبايی خورشيد را باور کنم

يا حجب ماه را

زندگي يعني شكست اما فرار

اين فرار يعني قرار بي قرار

سنگ چيني خانه اي بر روي آب

حبس يك اندوه ، يعني توي قاب

قاب را كي بر سر ديوار كرد

بر سر او بايد اين ديوار را آوار كرد.

تا ابد لبخند را در گور كرد

گوركن را اشك چشمش كور كرد.

گوركن داستان غم پنهان كند

چشمِ بسته خنده را آسان كند!

مرد نيست آنكه سرش بيرون كند

چشم ها را با خبر در خون كند.

زندگي يعني همين ،يعني شكست

دردها را ديدن و هي چشم بست.

تا به كي دردِ خبر در كام گوش

دم فرو بند و چو جام زهر نوش.

اين خدا هم بهر انسان گور كند

خاكي اندر قعر قهرش كرد بند.

از چه گويي " آسماني بوده ايم،

فاصله ما تا خدا از هفت متر روده ايم.

چون غم و اندوه انسان ، مال شد

در همين خاك زمين او چال شد " ؟

چون خدا از هستي اش آگاه شد

ناخودآگاه همچو سطل در چاه شد.

عكس اندوه و غم اندر چاه ديد

ارزش تك بودنش را كاه ديد.

از غم و اندوه انسان آفريد

بار اين اندوه را آدم خريد.

آري انسان هستي اش از ماتم است

خنده و شادي كجا؟ دركت كم است!

آدمي با حرف عشق ترفند خورد

ميله هاي عشقش او در بند برد.

گوركن اين درد را منشور كرد

طيف اين ترفند را در گور كرد.

یعنی انسان بازي يك روزه اي است

شادي اش محدود اندر كوزه اي است

چون صدا از خنده خود در كند

همچو سنگ اين كوزه را لب پر كند

لكن اين كوزه براي آب نيست

خاك كوزه بر سرش،كو خواب نيست!

------------------------------------------

جای همه تون خالی تو نشست مجمع ادبی دانشگاه های کشور تو قزوین هستم.۴ روزه. دوستان همه جمع بودند!آخه امشب تموم شد و همه رفتند.

وقتی ایستادن را حرام کرده ای بر پاهایت

ماه را نگاه نمی کنی

زیر بارش ِ باران ِ این ابر ِ پر حجم

متوقفت حتی نمی کند

که بایستی و ببینی

که باز هم می بارد

که باز هم می بارد

که میگوید،که آسمان بارانی

غم هایش را بر ما میبارد

آسمان بارانی شاد است

سرخوش،

زیبا ترین ترانه اش را می بارد

وقتی خورشید را می آرایند

در لحظه ی تماس نور با افق های تیره ی پلک 

رویای خیس مرا گیره می زنی به باد

تلخ می شود گلوی احساس خشکم

و من مثل غروب ها

از کوتاهی دست های روز دلگیر می شوم

باز هم تقصیر هیچ کس نیست...!

                                               سپیده