دوچرخه

پشت به شب بود و همه قهقه زنان نگاهش می کردند

لبخند می زد و میدید خورشید را

اما آن کور دلان در تاریکی جز وحشت ِ سرد نمی دیدند هیچ.

کوچک بود مانند خورشید که آن بالا در آسمان می رقصد...

هنگام طلوعش،یادش به خیر عجب روزی بود...آرام آرام بالا می آمد...چشم ها را کور می کرد...

آه...یاد غروبش می افتم...سرخی داغ نبودش همه جا را پوشاند...آری دیده ای حتما خورشید چگونه غروب می کند پشت ِزمین...اما آیا هیچ گاه فکر کرده ای او پشت ِزمین طلوع می کند بار دگر؟

تینا...فی البداهه...اسفند ۱۳۸۶

و یک شاخ سفید که روی سرش بود

آرامش از دلم پر کشید...دلم شجاعت رستم را خواست

ناگهان خشم چشمانش تنم را لرزاند...زانو هایم خم شد

منتظر بودم...چشمانم را بستم و خودم را آماده کردم

اما

پتکش را بر سرم نکوبید

دستان خال خالیش را به سویم دراز کرد و به رویم لبخند زد

کمکم کرد تا برخیزم!
آری!دیو خال خالی* کنکور آن قدر ها هم ترسناک نبود.

۲۲.۶.۱۳۸۶  ۱۲:۴۵ نیمه شب

*دیوها به سه دسته ی سفید خال خالی و سیاه تقسیم میشن که دیوهای خال خالی در مرتبه ی دوم قدرت هستند.

تبسم را امتحان کردم

سخن گفتن با چشمان را آموختم

اما حال که از گذر ثانیه ها جا ماندم

با سکوت سخن می گویم

...

عقربه های ساعت در گذرند و مدام بر دلم نیش می زنند

افکارم را در میان چرخدنده های زمان جا گذاشته ام

و می دانم کسی کمکم نخواهد کرد

چرا که کسی دوست ندارد با زمان در بیفتد

...

صدای احساسم را می شنوم

"تیک تاک...تیک تاک"

کاش میشد از ساعتم بیرون بکشمش

...

سرم گیج میرود در این چرخ و فلک زمان...

"وایسا دنیا!!!"

نوشته شده در همین لحظه(بداهه)

تا شنید که فصلش فرا رسیده

از اضطراب یا هیجان

به گوشه ی لبم پناه برد

...

سه سال است که

تا می شنود مدرسه ها باز می شوند

به سراغم می آید

   تب خال

تا که شاید دلی سیر آبی بنوشم

خورشید زمان سوزان است

                     و

          مسافر خسته

کمی از کوزه ی آب تقدیمش می کنم

لبخندی نثارم می کند...

بار دگر کوزه را پر می کنم

اینبار کودکی تمنا می کند..

باز تقدیمش می کنم

بوسه ای نثارم می کند

تصویر پیرزنی در آب است...بی منت کوزه را بر دستش می دهم

دعای خیری نثارم می کند...

چشمانم را با شادی می بندم و می خواهم آبی بنوشم...اما...

ندایی اسمانی می آید...

با مشتی اب وضو می گیرم...

نماز شکر می خوانم...تشنگی ام بر باد رفت...روحم سیراب گشت...

پ.ن:طبق معمول پاکنویس نشده...کمی هم مستقیم نوشتن بد نیست...

شاید تنها جسم ها و اسباب بازی هاست که اوج می گیرند

چون هنوز بر سر عروسک های پول و ماشین های غرور دعوا می کنیم

تنها خانه های پارچه ای برج شدند و آبنبات ها مروارید...

کمی دل ها را به جای خواسته هاشان بزرگ کنیم و مهربانی را اسباب بازی زندگی کنیم

کمی فکرت را بزرگ کن نه تنت!

        ...که با هم سوار بر دوچرخه رکاب می زدیم و از زیبایی ها شاخه گلی را در سبد خاطرات دوچرخه می گذاشتیم.

حال گل های خاطره پژمرده می شود و تو دیگر با من رکاب نمی زنی تا یادها زنده شوند...

به صدای زنگش گوش کن...شاید هنوز ته دلت بخواهد سوار شوی..

(برای همه ی دوچرخه ای ها...)

      عکس می گیرد

                 از یاد لبخند تو

۱)نمی دونم اسمشو هایکو میشه گذاشت یا نه؟

۲)اولین هایکوی منه

من به قربان جگر سوخته ی خواهرت یا حسین

من خاک پای برادرت یا حسین

من به قربان قلب کوچک دخترت یا حسین

اینقدر فسرده شدم که دیگه حوصله ی خوندن حسابان رو نداشتم...اومدم پای نت و اومدم اینجا تا حداقل یه مطلبی از بچه های دوچرخه بخونم...تو این دو هفته که نبودم کولاک کردین...پستهاتون خیلی عالی بود مخصوصا یاسمین و نیوشا وسپیده و شهاب وصالی که تن حافظ رو خوب لرزوند!

خلاصه همین طور که غرق افکار دوچرخه ای بودم پدرم صدام زد!!!
بله!همینطوره!!!دوچرخه پیدا شده بود...کجا؟حدس بزنید!!!لای روزنامه ی ورزشی بود!!!

تا اینجا یکی از دغدغه هام حل شد!
موضوع دیگه چاپ مطلبم بود!
با نا امیدی ورق زدم و ورق زدم...هی...اینبار هم ....بله!!!اینبار چاپ شده!!!!

گلی بود سفید و مغرور

از زیبایی داشت بسی غرور

 شد روزی پروانه ای به عشقش دچار

خود را کرد سنجاقی  به خار

تکه ای از بالش ماند بر تنش

همی شد آن بال برگ تنش

خون عشقش ریخت بر جام گل

گل مغرور شد نادم زین حال خود

همان دم پروانه جان بداد

گل سفید شد سرخ از خون آن

قايقي خواهم ساخت،

امروز add listم از ۶ نفر شدن ۳۰ نفر!
دیگه idم شده مخصوص بچه های ۲چرخه!
همه ی اینا رو ممنون بهترین سیم رابط دنیا پرنیان عزیزم هستم!

تینا

آب

آب سرش زیاد به سنگ می خوره ولی...

بازم کار خودشو می کنه!

           تقدیم به همه ی دوستان دوچرخه ای

                در ضمن عیدتون مبارک

                                                          تینا

چشمانم را باز می کنم...

دنیا را طور دیگر می نگرم...

نه آن طور که ۱۵ سال پیش می دیدم!
چون من دوباره متولد شده ام!

(آخه ۷ روز دیگه تولدمه!)

اگه یه روز کم اوردی
سرت خم اوردی
به خودت امید بده
نویدوسعید بده
***
رویااینجوری خوبه
که آدم و زنده کنه
که آدم با خیالش
همه غم ها رو فراموش بکنه
***
حتی اگر بدبخت شدی
بیچاره و آواره شدی
سعی کن با رویاهات
سرت و بالا کنی
به دنیا لبخند بزنی
بلکه تو اینجوری
اون رو از رو ببری
بهش بگی:((چه حالی داره حال گیری
که حال ما رو هر روز میگیری؟))
                                                           تینا-مهر ۸۳

می کشمت سوی خویش این کشش قلب ماست

                                     قلب تو گر آهن است قلب من آهنرباست

خدایا!
اگر دوزخ را به من ببخشی هرگز هیچ عاشق را نسوزانم از بهر آن که عشق خود او را صد بار سوخته است !

                                                            تینا                

"خاک, موسیقی احساس تو را می شنود"

                       پس آب و آتش و باد چه می شوند؟

  آنگاه که خاک موسیقی احساست را شنید,دلش برایت آتش می گیرد

و آب سعی می کند آتش را خاموش کند.

و باد...

 موسیقی خفته درخاکستر را به مقصد می رساند! 

"به امید آنکه شاید برسد به خاک پایت

                                        چه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا را"

                                                                         تینا تیماج چی

در کنار میز تحریر

مادرم آنجا

درکنار سینک

می شوید برایم

از میوه ها

یک خیاری

می گویم :

روشنی, من ,ریاضی, خیار

                                               تینا  سپهری(تیماج چی)