دوچرخه

حالت چطور است؟
ما که خوبیم ... خوب خوب خوب
اصلا مگر کسی پیدا میشود که مهمانی برود آنوقت حالش بد باشد
آن هم وقتی میزبانش ته مرام و معرفت و لوطی گری باشد
آن هم وقتی مهمان هی با میزبانش بدی کند و فقط خوبی ببیند 

ما که خوبیم ... خوب خوب خوب
فقط گاهی با دعای سحر و ربنای افطار دلتنگ می شویم و ابر چشمانمان هوای باریدن میکند ... آخر این
روزها عجیب بوی بهار  در میان سلولهایمان خانه کرده . از ابر بهاری هم چه انتظاری می شود داشت ؟
نه باور کن گریه مان از این نیست که مثلا در این مهمانی بهمان بد می گذرد یا مثلا خسته می شویم از
اینکه یک ماه نباید سر سفره ی شیطان بنشینیم و از غذاهای رنگارنگش بهره ببریم
به این روزهای مقدس قسم نه ... گریه مان به خاطر خیلی چیزهای دیگرست ...

شیخ گفت

آنچه نه خدای را

                      نه چیز

و آنکه نه خدای را

                       نه کس  

                                                     اسرار التوحیدفی مقامات الشیخ ابی سعید

راستش هدف از این پست اینه که بهتون بگم  یه نفر(...) پیدا شده که به اسم من و با آدرس وبلاگ من یا بقیه ی دوستان ٬ وبگردی میکنه و جای کامنت گذاشتن بدو بیراه می نویسه!

خواستم قبل از اینکه این اراجیف ثبت شده به اسم من باعث رنجاندن خاطر عزیزان شه ٬ ا ز جانب چنین فرد بی هنر و بی خردی از همه ی عزیزان طلب پوزش کنم...

به فرد محترم:

همان طور که آفلاین برای جناب عالی گذاشتم ٬ لازم به ذکر میدونم که بگم :  چنین اراذلی در زندگی شخصی من به علت حسودی و ... زیاد پیدا میشن و علی رغم میل باطنی شما من اصلا از کار جناب عالی عصبانی نمیشم چرا که برام جای تعجب داره که آیا چنین آدمهای بیکاری هم وجود خارجی دارن که به چنین کارهای پوچ و بی سرانجامی مشغول باشن؟! و این مساله بیشتر باعث خنده ی من میشه و نه چیز دیگه!

برای جناب عالی ٬ آمرزش و عقل سلیم از خداوند منان آرزو میکنم!!!

تا اطلاع ثانوی من برای هیچکسی کامنت نمیذارم!پس هر کامنتی به اسم من بود لطفا از جانب من ندونین...

امیدوارم چرخ خودکارای همتون بچرخه!

با وجود اینکه امشب تولد وبلاگ شخصی منه اما دلم خواست با دوچرخه آپ کنم!

این روزها هوا خیلی خوب شده ... یه هوای خیس و شاعرانه که آدمو وسوسه میکنه
برای چند ساعتم شده قید درس و زندگی رو بزنه و مثلا پاشه بره خیابونا رو متر کنه

یا اینکه دلو به دیا بزنه و بره شب شعر ...

با اینکه شاعر اصولا از نوع همیشه دلتنگهای روزگاره اما برای یه بارهم که شده بی

خیال این مردن های لحظه ای ... که:

 <<< یک دست جام باده و یک دست زلف یار...

رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست >>>

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

با یه سپید از خودم حس و حالم رو روی این صفحه می ریزم...

از هر طرف که می آیم

باز در همین خیابان

چشم هایت تکرار می شود

وباران ٬

که بدرقه ی قدم هایت شد...

افسار ابرها را بدست گرفتی

و تاختی ...

بعد ازتو

امواج وحشی باران٬

صخره های تنم را به سخره گرفته اند

و جار می زنند

ـ هرلحظه ـ

                   طوفان چشم هایت را

در منتهای خیابانی که هیچ گاه به دریا نرسید

وازدحام آدم ها

 مرا

به پل های هوایی رساند

تا بوی پوسیده ی پیراهنت را

از عمق چاه های تنهایی ام پیدا کنم ...

دیری ست

تهران تنم

در شمال چشمانت

هوای غرق شدن دارد ...

                                           سپیده الوندی                              

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گاهی دل آدم آنقدر می گیرد که دلت می خواهی سر روی شانه های یک "دوست" بگذاری و زار زار...
دی ماه نقطه ی آغازهمه ی دلتنگی های خیس است!
و این روزها شانه های سبز خداوند به انتظار تمام دلتنگی هاست...

کاش می شد مهربانی های خدا را درک کرد و کاش می شد جواب این همه خوبی را داد...
دریا همیشه منتطر عاشقانه هاست...
باید باله ها را حرکت داد و در روح لایتناهی خداوند غرق شد...

                                         وقت جاری شدن اشکات تو روز عرفه یاد منم باش...

                                                                _  سپیده الوندی  _

سلام

دلم برای همه تون تنگیده... اگه درس نداشتم  ...

سه شنبه ی هفته ی پیش رفتم دوچرخه ! جای همه تون خالی

خاله رستگار مثل همیشه خندون و شاد بود ! منو برد تو اتاقش ... بازم جای همه تون خالی ! آخه انقدر با هم گل گفتیم و گل شنفتیم که وقتی خواستم از اتاقش بیام بیرون اصلا نفهمیدم حدود سه ربعی گذشته ...

قورباغه های خاله هم حالشون خوب بودند !

خاله به همه تون سلام رسوند !

در پناه حق .............................برام دعا کنید (احتیاج شدید به دعای شما دارم )

                                                                                سپیده الوندی

چه قدر شوق غزل انتظار شد بی تو

                                               نیامدی و دلم بی قرار شد بی تو

پس از تو سوز نگاهت به دفترم بارید

                                             وچشم خشک غزل جویبار شد بی تو

و آن شبی که تو رفتی دلم پر از باران

                                              فضــای خانه پر از انزجار شد بی تو

سوار موج خیالت شدم پر از تشویش

                                             ولی خیال تو هم بی قرار شد بی تو

به باد زخم نگاهت هنوز می بارم

                                             هزار خاطره هم داغدار شد بی تو

هنوز آمدنت را به خواب می بینم

                                            بیا که حرف غزل انتظار شد بی تو...

                                                                                     
                                                                                 /سپیده الوندی/

                                                                 
                                                                        سپیده الوندی

واژه ها حرفم را می فهمند چرا که آنها آن قدر جرئت دارند که مرا از غربت آدمها نجات دهند !
شاید نفهمی چه میگویم !
مهم نیست....
 شاعر حرف شاعر را میفهمد..... مهم این است!     

                                                                             سپیده الوندی

http://sepideh1386.persianblog.com

سلام ! زاستش اولش جا خوردم ! برام جالب بود و عجیب که جلوی چشم خود آدم نوشته ی آدمو یه جورایی .... کنند !

خوب هر چی بود یه تجربه و یه هشدار بود که " هیچ وقت افکار نابمو توی نت رها نکنم " گرچه اون پست زیاد مهم هم نبود.... اما به هر حال اصل مطلب وحشتناکه دیگه !

سپیده الوندی  http://sepideh1386.persianblog.com 

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند
و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست !

سلام!

           قلم را به هوا پرتاب کردند !
                                     واین بار قرعه به نام من افتاد ...

شاید بهانه ی نوشتنم دینی باشد که بر گردن مقصد تمام نامه های تنهاییم دارم !
جایی  که ثبت احوال دلتنگی نامیدمش و نوجوانیم را به اثبات رساند!
دوچرخه : کلبه ای بود برای اتراق کردن گاه و بیگاه لحظه های نارنجی نوجوانی !

حالا دوباره دوچرخه ام را روغن کاری کرده ام و می خواهم آن قدر رکاب بزنم که هیچ برگه ی سفید و قلمی حتی به گرد پاهای جوهریم نرسد ...

۱...۲...۳............
                           حرکت !

                                                                             سپیده الوندی 

http://www.sepideh1386.persianblog.com/