دوچرخه

روز چهارشنبه یکی از بهترین و خاطره بر انگیزترین روزهای زندگی من بود روزی که به خاطر اومدنش تند و تند امتحانارو به پایان می رسوندم تولد قرار بود 2 شروع بشه و من ناراحت بودم از اینکه نمی تونم 2اونجا باشم چون تازه ساعت 2:30 تعطیل می شدم ولی وقتی ساعت 1 مدیرمون گفت که معلم ندارین و می تونین برین خونه دلم می خواست یه جیغ بنفش بکشم و بپرم مدیرمونو یه ماچ آبدار بکنم(با تمام تنفرات و انزجارهایی که نسبت به ایشون دارم) ساعت 2:30 رسیدم دوچرخه با دیدن دوستهای قدیمی و جدیدم کلی خوشحال شدم و ذوق کردم دلم می خواست روز 27 دی هیچ موقع تموم نشه اما بر خلاف میل من خیلی زود تموم شد زود تر از انچه که بخوام تصورش رو بکنم امیدوارم که دوچرخه بهترین و صمیمی ترین و مهربون ترین دوست من سال ها و سال ها رکاب بزنه و من وسایر دوچرخه ای های شیطون وآروم بریم اونجا و اونقدر شلوغ کنیم که در آخر با زبون خوش بگن لطفاٌ هر چه زود تر این جا رو تخلیه کنید خلاصه اینکه جای همه ی دوستای خوبی که نتونسته بودن بیان خالی بود خیلی خوش گذشت و خیلی زود تموم شد ./

دیروز خیلی از بچه های قدیمی رو دیدم. خیلی ها رو هم برای اولین بار می دیدم و این خیلی برام هیجان انگیز بود. بعضی های دیگه هم بودن که خیلی خیلی قدیمی بودن و من نمی شناختم. مثل همون نیما افجند. از بچه های خیلی قدیمی بود. مال زمان آقای خلیلی. و اون موقع هنوز پای من چندان به دوچرخه باز نشده بود. راستی ... یه چیزی رو هیچ کدومتون نمی دونستینا ... (!) قرار بود که من آقای خلیلی رو هم دعوت کنم. و آقای خلیلی خیلی سرزده بیاد و همه از دم غافل گیر بشین!!! اما به دلایلی اونم جور نشد. در ضمن، بعضیاتونم بی معرفتی کردینا...مثلاْ!! من خیلی دوست داشتم سپیده رو می دیدم که نشد. یعنی در واقع وقتی سپیده اومده بوده که من همون یکی دو دقیقه قبل رفته بودم! به هر حال ... خیلی روز خاطره انگیزی بود. از سحر و طاهره و بقیه ی کسانی که بیشتر زحمت ها روی دوششون بود تشکر می کنم. و همین لحظه یه بار دیگه از ته دل آرزو می کنم که در آینده هم چنان سال های سال این روز رو دور هم جشن بگیریم.

راستی یه چیزی که خیلی خنده دار شده بود قضیه ی عکس گرفتن و فیلم گرفتن بچه ها بود. مخصوصاْ وقتی خاله داشت کیکو می برید ، از ۲۱ نفر بچه ها ۱۸، ۱۷ نفرشون یا تند تند فلاش می زدن یا فیلم می گرفتن. به قول آقای مولوی مثل مراسم اسکار شده بود که مثلاْ یه آدم خیلی معروف (که در این جا طفلی خاله نقششو بازی می کرد!!!) میره روی صحنه و بعد، هی فلاش و فلاش و ...!! خیلی به این مسئله خندیدیم!

خلاصه این که ... همه تونو دوست دارم و آیده ای پر از بادکنک و کیک تولد و شمع فشفشه و شادی و خنده برای دوچرخه و خودم و همه آرزو می کنم. به قول این مجری های تلویزیونی : پس به امید آن روز!!

مقدمه:

دیروز من اونجا بودم....دقیقا همون جا...جایی که ۳ هفته انتظارشو کشیدم و وقتی مامانم گفت نه اجازه نمی دم انگاری آب یخ روم ریخته بودند....درست مثل پارسال....اما من باید می رفتم و ...هرچند فقط ۷ساعتش را تو راه بودم (رفت و برگشت)

امسال ۲۱ نفر بودیم : خودم ، سحر منصوری ، سحر عظیمی ، ارغوان جهانگیری ، فتانه ارجمند ، یاسمین رضائیان ،یاسمین حاتمی ، فرشته شریعتی ، تینا و صبا تیماج چی ، طاهره یافتیان، مهردخت الهیار کیا، مروارید اسلامی ، یلدا انگالی ، مهسا دوستی، فریبا دیندار ، فرزانه گلستانی ، سپیده ایازی و دوستش (؟!) ، تهمینه حدادی ، (اون دو نفر دیگه یادم نمی یاد کی بودن اما اسمشون تو لیست بود!) خلاصه جای همه ی دوستان به خصوص نیلوفر علی محمدی ، بیتا کاظمی نژاد ، دنیا مقصودلو ، مینووش رحیمیان و انسانهای (...)ای مثل نگار یاریان و مریم محمد خانی و سپیده الوندی خالی بود!
از اعضای تحریریه هم  ۱۳ نفر بودند: خانم رستگار، خانم حریری ، خانم خانی ، خانم عطیف ، خانم فتوحی ، آقای رستمی عزیزی، آقای حسن زاده، آقای تربن ، آقای فروزان ، آقای مولوی ، آقای خلج ،آقای نیما افجاری و آقای صفری

شرح:

-ساعت ۲ تازه تزئینات در حال نصب شدن بود و طاهره در حال کشیدن یک سری نقاشی روی بادکنک ها.کیک را تقریبا ساعت ۳.۲۰ آوردن که همه بچه ها اومده بودن (به جز سپیده و دوستش که ساعت ۵.۱۰ اومدن!) و یک ابتکار جالب که کلی کیف کردیم، ابتکار یاسمین رضائیان و فتانه ارجمند بود که روی یک سبد حصیری (که با سلیقه ی منحصر به فردی درست کرده بودند) پر از پفک نمکی مینو بود!

-دوتا از بچه ها ۲۰ تا فشفشه رو همزمان روشن کردند که احساس چهارشنبه سوری در ما و احساس ترس از آتش سوزی در اعضای تحریریه ایجاد کرد . بعد از آن کادوهایی که آورده بودند، که جالبترینشان یک عروسک گاو و دیگری به تعداد اعضای دوچرخه قورباغه ی چینی بود...!

-بعد از میل کردن پفک و شیرینی و میوه و کیک و شربت نوبت عکس گرفتن و یادگاری نوشتن شده بود و در آخر کادوی خانم رستگار به ما که یک تی شرتی بود و رویش لوگوی قشنگ دوچرخه!

اینم یه عکس از میز اصلی برای تمام کسایی که اومدن و نیومدن....!

*به نام خدای مهربان*

سلام. امروز رفته بودیم دفتر دوچرخه٬ تولد! حال داد. خوب بود. یه دفتر کوچولو با کلی آدمای شارژ!  هر کدوم یه جور انرژی داشتن توأم با لبخند های از ته دل. مهربون. خاله لیلا که خیلی مهشر بود!

کلی در و دیوار تزیین شده بود. من که تا حالا نرفته بودم اونجا. نمی دونم توی روزای معمولی هم انقدر بهش می رسن یا نه. کیکمون یه قورباغه بود. اولش که وارد شدم هیچ کس رو نمی شناختم. اولین نفرم که خودشو معرفی کرد٬ سحر منصوری بود (سحر از نوع منصوری!).

یه ذره با بچه ها آشنا شدیم. اسم فریبا رو ده هزار بار ازش پرسیدم!

حالا نکته ی جالب توجه اینجاست که این همکارای عزیز٬ بنده رو اشتباه شناختن!!! من؟... مظلوم؟.... عمرا! خوب مشکل اینجاست که معمولا توی برخورد اول٬ آدمی خجالتی به نظر می رسم.(البته اگه من توی یه جمعی تازه وارد باشم وگرنه اگه خودم از قدیمیا باشم که مجلس رو به توپ می بندم!). خوب حالا بازم: من؟... مظلوم؟

اطلاعیه ی فوری :

سلام

 27ام کسانی که می خوان بیان دوچرخه توجه کنن:

1.سر ساعت 2 اونجا باشید.(چون معمولا ساعتی که می گیم بچه ها بد قولی می کنن و نیم ساعت ، یک ساعت دیرتر می یان خواهشا سر 2 اونجا باشید که واسه دفتر که لطف کرده اجازه داده یه جشن کوچولو بگیریم مشکل ساز نشیم.....پارسال بچه ها دیر اومدن کار دفتر یکمی مختل شد.)

2.مسئله ی بعدی مسئله حجاب و از این حرفاست....آرایش و مانتو و.... (خواهشا رعایت کنید چون همشهری قوانین خودش رو داره و مطمئنن این مسئله ممکنه برای دفتر مشکل ایجاد کنه.)

3. برای کسانی که مدرسه دارند مثل مهسا ی عزیز! اگر امکانش هست یک ساعت زودتر از مدرسه خارج بشید و بیاید....(به همین سادگی دودر کنید!!)

4.همین ۲ تا رو رعایت کنید! (این تاکید روی حرفه!)

امیدوارم که بتونید بیاید....همین!

"حمید مصدق"

می شنوم بوی چای را

من در کنار پنجره ایستاده ام
گوش می دهم به
سودای دل ابرهای بهاری
و می نگرم به اشک هایشان
که چگونه خاک باغچه
می بلعد آن ها را با ولع
چایم را می نوشم
بوی چای و آسمان بارانی

شب بود و من .. .. ..

       و صدائی که می گفت ::

و من باز کردم..

      در همان تاریکی...

هر چه را که می توانستم..

             حتی در قفس پرنده را!

قطع نمی شد..   ..   ..   ..   ..   ..

       "باز کن" را می شنیدم.

اما...!

       چه بود که...؟! .. ..

روزی صدا قطع شد... ... (؟!)

            آه .. .. .. من .. .. ..

امروز.. .. چشم هایم را گشوده ام !!!

واسه اطلاعات بیشتر به پست های قبلی به همین نام مراجعه کنید...

از دوست خوبم..ماهی قرمز کوچک ممنون واسه خاطر همکاریش!

             آری!

                   دنیا ما را کم داشت،

                                             اما،

نه نقطه چین ...

                      ...که زود برگردیم...

ـ خط فاصله ـ

                        گذاشت

                                         و ـ رد شد.

دنیا،بدون ما

                      بد شد.

                                 بد شد .

                                             بد شد. 

شکمش را پاره کردند رنگ قرمز فرش را فرا گرفت.ترسیده بودم.دائم به پشت سرم نگاه می کردم تا کسی نیاید٬ اگر مادرم می فهمید چه می شد؟

صدای هرهر بچه ها در گوشم می پیچید٬ سعی می کردم ساکتشان کنم.

-"تمومش کنین دیگه!زود باشین جمعش کنین!بدبخت می شم اگه کسی این وضعو ببینه!"

با لبخند یک قاچ هندوانه ی شیرین به دستم داد و دستمالی برداشت تا فرش را که از آب هندوانه مثل صورت عصبانی من سرخ شده بود پاک کند ولی هرچه تلاش کرد فایده ای نداشت٬ چون فرش توانست سرخی خود را حفظ کند ولی من نتوانستم...

*به نام مهربان ترین مهربانان*

سلام. اولآ عید همگی مبارک باشه. یادتون نره برنامه ی تولد شبکه ی ۳ رو ببینیدا.

بچه ها یه سوال داشتم. قرار تولد دوچرخه چی شد؟ اصلآ هنوز قرار پابر جا هست یا منتفی شده؟ ساعتش چی شد؟ منم در جریان بذارین بابا !!!

یه وقت فکر نکنید سرقت ادبی کردما!اینو تو یه مجله انگلیسی خوندم خوشم اومد گفتو شما هم فیض ببرید!

اینو گفتم تا قابل توجه کسانی که این شعرو قبلا خوندن باشه!

میان زمین و آسمان...گلوبند کسی از جنس طناب است...میان زمین و آسمان...اینجا کسی پرواز را با طناب پیچ خورده تاب می خورد

به عزیزترین عزیزم...سهراب سپهری

                                       مداد سیاه(-.-)

                    همه چیز روال عادی خود را داشت...

تنها..

    تنها آسمان را بوسیده بودم!!!

آرام آرام میان دود سوخت

سر صحبت را باز می کند و به من حق می دهد...برای انتخاب درستم و من با چشمهایی که محصور چراغهای شهر شده اند از او برای کارش تشکر می کنم با اینکه حوصله ی انتخاب مرا نداشت و انتخاب خود را مقدم دانست و حالا با لحن صدایش از من عذر می خواهد...

چشم هایم از خستگی با چراغهای شهر تانگو می رقصند...مرد از من اجازه ی خودکشی می خواهد...مردد می مانم و چند لحظه بعد...تق...صدای فندک و حلقه های دود در آغوش هوا گم می شوند.مرد آرام آرام در میان دود سوخت و چشمهای من همچنان می رقصند و من از غم به صدایی که از پشت سرم می آید گوش می کنم...صدایی که از غم دوری دلدارش ناله سر می دهد و به قاصدک می گوید که برو و به خدا بگو که دلدارم دیگر دوستم ندارد و من در دلم زمزمه می کنم که می شود پیغام مرا هم با خود ببری قاصدک؟من دلدار ندارم اما حرف بسیار دارم.

هوا بس ناجوانمردانه سرد و گرم است... نگاهش نمی کنم...نمی دانم چقدر تا لحظه ی مرگ فرصت دارد...جوان است..بسیار جوان...اما می دانم که همچنان در حال سوختن است بوی تند دود بینم را رها نمی کند.

و سکوت و بوی تند سوختن و هوای سرد زمستان و لبخندهایی که از کنارم می گذرند...همه چیز هست ...همه چیز در کنار چشمهای خسته و فکرخسته ترم که مانند نخهای کاموای مادرم گره های کوری خورده هست...همه چیز هست برای خنده باران و حتی برای اشک ریزان.

شلوغ می شود شلوغتر از انکه فکرش را کنی...همه جمع می شوند اما نه برای دیدن مردن مرد...پشت چراغ قرمز میان رنگها...میان نشانها...میان خنده های گرم و سرد همه در کنار هم جمع می شوند...لحظه ای برای چند ثانیه ی ناقابل همه در کنار هم هستیم و همه چیز در همین چند ثانیه ناقابل می گذرد...مردی که آرام آرام خود را با دود می کشد...

پشت چراغ قرمز آرام می گیرم ومرد در سکوت گم می شود...بوی تند توتون هنوز هم در اغوش هواست و پنجره تا نیمه پایین... دندانهایم روی هم ضرب می گیرند...مرد راننده از من اجازه خودکشی می گیرد...مردد می مانم...اجازه می دهم سیگار بکشد و شاید این حق اوست با اینکه من مسافرم و  او راننده ی آژانس...تق...صدای فندک و حلقه های دود در آغوش هوا گم می شوند...پشت چراغ قرمز سرم را که برمی گردانم او دیگر سیگار نمی کشد آرام گرفته است،آرام مثل کودکی نو پا...مرد در سکوت گم می شود...

من خسته تر از همیشه به خانه فکر می کنم و بوی غذای گرم مادرم که هیچ شباهتی به  بوی تند سیگار ندارد و چشمهایم که در طلب خوابند...

در ماشین کناریمان مردی آرام آرام در میان رقص دود سیگار گم می شود...چشمهایم می خوابند.                                                       

                                به عزیزترین عزیزم ...سهراب سپهری

                                                                                                       مداد سیاه(-.-)

اینقدر فسرده شدم که دیگه حوصله ی خوندن حسابان رو نداشتم...اومدم پای نت و اومدم اینجا تا حداقل یه مطلبی از بچه های دوچرخه بخونم...تو این دو هفته که نبودم کولاک کردین...پستهاتون خیلی عالی بود مخصوصا یاسمین و نیوشا وسپیده و شهاب وصالی که تن حافظ رو خوب لرزوند!

خلاصه همین طور که غرق افکار دوچرخه ای بودم پدرم صدام زد!!!
بله!همینطوره!!!دوچرخه پیدا شده بود...کجا؟حدس بزنید!!!لای روزنامه ی ورزشی بود!!!

تا اینجا یکی از دغدغه هام حل شد!
موضوع دیگه چاپ مطلبم بود!
با نا امیدی ورق زدم و ورق زدم...هی...اینبار هم ....بله!!!اینبار چاپ شده!!!!

احساس می کنم مغزم متورم شده...درد کلمات دارم .فقط کافی است تکه کاغذی پیدا کنم تا روی آن بهترین واژه ها را دانه به دانه منتقل کنم.خیلی حرف برای گفتن دارم٬ آنقدر که ذهنم فراتر از دستم حرکت می کند نمی توانم سرعت فکرم را با قلم هماهنگ کنم٬ به هیجان آمده ام.

عصاره ی وجودم را از خودکار به روی کاغذ می چکانم .کاغذ سیراب نمی شود!سرچشمه ی من تمام نمی شود و می نویسم.....

 سکانس آخر...خداحافظ دوچرخه!!

وقتی واسه یه نشریه مثل دوچرخه می نویسی، وقتی کارت توش چاپ شد دفعه ی بعد سعی می کنی باز هم تو همون سبک بنویسی...بعد از مدتی هم دیگه فکر می کنی حتما کارت بی اشکال بوده که چاپ شده و بعد همین جوری ادامه می دی تا آخرین قطرات استعداد متفاوت نویسیت خشک می شه...تو همون محدوده کار می کنی، محدوده ی مطبوعات پسند رو می گم و روزی که سعی می کنی به محدوده ی جدیدتری وارد شی...مطبوعات چیز دیگه ای از تو می خواد...دچار دوگانگی می شی یا مطبوعات پسندانه همون جوری  در محدوده ای ادامه می دهی و اونها با گذشت زمان برات مرز ها روتنگ تر می کنن واستعداد های تو محدود تر می شه...یا اینکه می توانی راه دیگری را بروی...وقتی دچار تردید شدی ، وقتی احساس کردی مرزها روز به روز تنگتر می شوند و استعدادهایت در حال تحلیل رفتنه...دیگر مطبوعاتی ننویسی و برایت مهم نباشد که چاپ می شود یا نه...و نشریات و مطبوعات را برای جایگاه نویسندگی ترک کنی...

                                       چه كنم كه هست اينها،نتيجه ي درس نخواني

همه شب زده ام خر ، چو چاروادار بر حماري            

                                        كه   نگيرند   رتبه  ي  من ،    متحول    رقبايي

جزوه ها و دفترانم ز چه رو هميشه باز است            

                                        به اميد  آن كه شايد شوم  چون   سميعياني^۱ 

حس و حال درس ندارم،ز چه رو روم قلمچي            

                                        كه چشيده ام ز درس ها همه طعم تلخ ساني

به كدام مذهب است اين،به كدام ملت است اين      

                                        كه   كشند بچه اي  را  كه  تو   تجديد  چرايي؟

به بيليارد  چو   رفتم  ،   همه   پاكباز   ديدم           

                                         چو  به مدرسه رسيدم ، همه خر خوان  ريايي

                          در دانشگاه زدم من ، كه  ندا ز  در درآمد
                          كه برو ، برو وصالي كه تو نه ، از آن مايي

۱. سميعياني : سميعي نوعي.  سميعي دبير فيزيكمونه كه رتبه ي 76 كنكور سال 1380 رو به دست آورده و فيزيك جامدات شريف خونده و هنوز هم هر روز رتبه ش رو به ياد ما و خودش مياره و باهاش حال مي كنه! لازم به ذكره كه برف چند روز پيش تهران رو هم همگي مديون تيكه هاي يخي كه اون سر كلاس ميندازه هستيم!

در عبور لحظه ها پرسید

خانه ی دوست کجاست؟

فریادش هنوز هم در گوش آسمان

طنین می اندازد

و حالا من می خواهم به او جواب بدهم

خانه ی دوست

خانه ی خداست

جایی که همه چیز با وجود او در می آمیزد

و هم رنگش می شود...

مثل اینکه اینم آخرین پست نیست.هنوز ساعت دقیقی به من نگفتیدا.زود باشید لطفا!

خوشحالم که خیلی از شما ها رو خواهم دید.امیدوارم واقعا اینطوری که اینجا دارین امادگی تو ن و اعلام می کنید بتونید بیاید.من از اقایونمونم دعوت می کنما.بعد نگید فقط دخترارو تحویل گرفت.

چون صبح با تهمینه حدادی دوست خوبم که رابطه بین من و دفتر شده و ازش تشکر می کنم دو تا نکته ی خیلی مهم و گفت باید بگم...

ازتون می خوام که واقعا توجه کنید که این جشن مثل مراسمای دیگه برای ما و هم برای همکاران دوچرخه خاطره شیرینی بشه.و اگر ما داریم جشنی می گیریم همه اش از لطف همکاراس و ما نمی خوایم به خاطر شادیه ما براشون مشکلی درست شه.

نکته ی اول راجع به همراهاتونه!اینو جدا می گم که درسته شماها با مادر یا خواهراتون ممکنه بیاید و خوب این مشکلی نیست.اگر لطف کنید و حالا دوست و اشنای زیادی با خودتون نیارید خیلی ممنون می شیم.بالاخره اونجا یه محیط اداری دولتی و خوب مقرراتی داره که همه باید اجرا کنن.همکارای دوچرخه واقعا خوشحال می شن که شما هرکسی و دوست دارین با خودتون بیارید اما اونها هم در برابر یک سری قوانین مامورن و معذور.پس ما هم باهاشون همکاری می کنیم چون ما هم یه دوچرخه ای هستیم.

نکته ی مهم دوم راجع به پوشش که خودتون بهتر می دونید و باز هم این هم از مقرراته که همه اونجا باید رعایت کنن.اعم از مانتو و ارایش و روسریاس!این حرفیه که من از جانبه همکاران دوچرخه می زنم و موظف شدم چون پیغامی شنیدم به شما ها هم بگم.ممنون از همه.

(سحر منصوری)

فرا رسیدن فصل زیبای امتحانا رو به همه تبریک میگم!امیدوارم همتون قبول شید!

پیشاپیش عید قربان رو هم به همه تبریک می گم.

وقتی داشتید دعا می کردید منم یاد کنید.

بهترین شیرین ترین وزیباترین خوشی ها رو براتون ارزو می کنم!

لبتون خندون و دلتون شاد باشه!

                                                فریبا

اطلاعیه شماره دو!

سلام یه همگی...اول از همه بازم از دوستم تشکر می کنم که می ذاره هی من از اسمش اینجا پست اطلاعیه ای بذارم!

ممنون از همکاری همتون و خیلی خیلی خوشحالم که همه دارن سعی می کنن بیان چون خیلی خیلی خیلی دلم می خواد چه بچه هایی که ندیدم ببینم که اونایی که الان تقریبا ۵ یا ۶ ساله فقط اسماشونو می بینم.

خوب قرض از مزاحمت واسه اینه که بگم بیست و هفتم دی تایید شده!می شه چهارشنبه.

روزش که همینه.اما...اما بچه ها با ساعتش مشکلات دارن.خدایی می خورین به تاریکی واسه همین می گم تا چهار اما بچه هایی که مدرسه هم می رن حق دارن.دیر می رسن واسه همین ساعتش پای شما.ببینم از پس هماهنگ شدن بر می یاد .من که می گم سه بیاید تا چهار.این رنج اصلیه.

ساعتشو پس دقیق باهم توافق کنید من که گفتم سه تا چهار.بابا بیاید یه روز مدرسه رو زودتر تعطیل کنید!به چند ساعتی زودتر بزنید بیرون.اما می دونم که همتونم نمی تونید این کارو کنید.پس ساعتش پای شما برو بچ محصل.

اما یه چیز دیگه...شنیدم گفتن بچه ها بیشتر از بیست نفر نشن!گنجایش نداریم!جدی می گما!

این به این معنی نیست که نیاد..به این منیه که اگه خواستین همراهی از قبیل دوست بیارید کم بیارید!

ممنون!خودتون اما بیاید.جا واسه همه هست.من که می گم هر چنتا می خواین دوستاتونم بیارید!

دیگه اینکه...آهان..یه چیز مهم و اساسی!حتما حتما اگه اومدنتون جدیه بگید چون باید یه آمار نفری دقیق دستمون باشه.اینجا کامنت بذارید یا بهم بزنگید یا به طاهره یافتیان بزنگید یا به من میل بزنید!حتی خالی که خسته ام نشید!ادرسه میلمم که اینجا تو پست قبلی گذاشتم!

پس به من خبر ساعتشو بدین.واسه کمکهای نقدی و غیر نقدی هم به طاهره بزنگید یا باز می خواید به من بزنگید.اگرم نبودم واسم شمارتونو +نام پیغام بذارید می زنگم!می تونید اف یا میلم بذارید و بزنید!

امیدوارم همه چی و گفته باشم.اگه با ساعتشم موافقت کردین بگین که ایشالله پس سومین پست  اخرین پست و تکمیل کننده ی قرارامون باشه.

راستی بچه ها امروز تو نامه های رسیده یه نفر به اسم ماهی کوچولو نامه داده بود!دوست من کلی شاکی شد!اسمه اونه اخه!اون ماهی کوچولو از بچه های اینجاس؟اگه هست کاره خوبی نیستا!!!!یه اسم دیگه انتخاب کن!

راستی سپردیم به دفتر هم خبر می دن که بیست و هفتم چهار شنبه اس نه سه شنبه!امیدئارم چیزی نگن!

(سحر منصوری)

گاهی دل آدم آنقدر می گیرد که دلت می خواهی سر روی شانه های یک "دوست" بگذاری و زار زار...
دی ماه نقطه ی آغازهمه ی دلتنگی های خیس است!
و این روزها شانه های سبز خداوند به انتظار تمام دلتنگی هاست...

کاش می شد مهربانی های خدا را درک کرد و کاش می شد جواب این همه خوبی را داد...
دریا همیشه منتطر عاشقانه هاست...
باید باله ها را حرکت داد و در روح لایتناهی خداوند غرق شد...

                                         وقت جاری شدن اشکات تو روز عرفه یاد منم باش...

                                                                _  سپیده الوندی  _

وقتی گونه هایم سر سره ای می شود

برای بچه اشک های بی قرار!

اطلاعیه خیلی خیلی خیلی خیلی مهم

امروز یعنی چهارم دی ماه طاهره یافتیان رفت دفتر دوچرخه و با دفتر صحبت کرد راجع به مراسم جشنمون.دفتر با تاریخ بیست و هفتم دی ماه موافقت کرد.لطفا هماهنگ بشید چون اگه بخوایم بازم تغییر بدیم بازم یه عده اعتراض می کنن.پس لطفا هماهنگ بشید.طاهره داره کیک سفارش میده!

اکثریت دانش آموزید و هر روز یه مشکلی هست اما از الان داریم میگیما که بیست و هفتم اکی شده!پس ما مراسمو بیست و هفتم می گیریم!ام طاهره به من گفت می یفته سه شنبه اما الن دیدم می شه چهر شنبه اینو ازش می پرسم اگر فرقی کنه تو یه روز می فرفه!تو رو به خدا دیگه این تاریخ و تغییییرش ندین ما برنامه ریزی کردیم!

ساعت سه تا چهر بیشتر نمی ذاریم که بچه ها به تاریکی نخورن!

ازتون خواهش میکنم خواهش می کنم و بازم خواهش می کنم حتما حتما به من میل بزنید که دارین میاد یا بزنگید و چه بهتر که پنجشنبه ها بزنگید که کمپلت خونه باشم.اگه منو پیدا نکردید به طاهره بزنگید و اگه دلتون خواست باز به من زنگ بزنید و برام پبغام بذارید من بهتون زنگ می زنم!

و واسه خرج و مخارجم تا پنجشنبه دیگه که می شه 14 دی به من میل بزن یا زنگ بزن یا به طاهره.مسئول هماهنگی خرید اونه.اما اگه شمارشو نداری به من حتما حتما بزنگید.ممنونم امیدوارم همتون بتونید بیاید اگه هم می تونید ساعت زودتری بیاد بگید که هماهنگ بشیم باهم.بازم زنگ بزنید بهم یا به طاهره

از دوست خوبم ماهی قرمز کوچک ممنونم که گذاشت از اسمش استفاده کنم!از همکاری شما هم ممنونم!(سحر منصوری)

پس حتما حتما اگه شده اعلام امادگی واسه حضورتونو با یه میل خالی بهم بگید بگین.اگرم زنگ بزنید پنجشنبه ها که خودم صداتونو بشنومو شرمندتون نشم که اگه یه وقت زنگ بزنید و نباشم یا سر درس باشم  خیلی خیلی خوشحالم می کنید.

قربونه همه.

میلمو که دارین؟اگه ندارین می ذارمش.

*به نام خدایی که زمان را قرار داد*

خانه آرام آرام است. حتی کمد ها هم غرغر نمی کنند. فقط صدای تیک تاک ساعت در گذر زمان با من هم سفر شده...

۲.من مداد سیاهم!لطفا با نظراتتون منو بتراشید!تا همیشه نوکم تیز باشه خوب بنویسم!

۳.خیلی سعی کردم عکس دلخواهمو بذارم اما لینکش مشکل داره!

........................................................................

سرنوشت قهوه ای

قلب کدام طرف است وقتی که تمام بدن می تپد و نمی توان گفت قلب تنها سمت چپ بدن است.یک سوم سرنوشتم به هنگام کله پا شدن فنجان روی ژاکتم می ریزد.من صدایش را در نمی آورم!چراغهاخاموش می شوند!لامپ سوخت.دختری درد دلش را در سو سوی کم نور مهتابی می گوید.زن با موهای بلُند پف کرده شاید دردهای او را در دل قهوه می چپاند.و این دختر است که سرنوشتش را برای زن می گوید!دختر جوان بلند می شود و فنجان را می شوید...غمهایش را به همراه آب روانه ی فاضلاب می کند و آب پاک کننده دیگر پاک نیست.نمی دانم به هنگام تصفیه ی آب یادشان می ماند که غمها را را از صافی عبور ندهند و شاید نه!شاید همین غمها هستند که هر روز با نوشیدن لیوانی آب که برای قورت دادن بغض هایمان می نوشیم به عمق وجودمان رسوخ می کند و ما سر چشمه ی این همه غم را نمی دانیم!نوبت من می شود.یک سوم سرنوشتم را با بستن زیپ ژاکتم پنهان می کنم.سنم را می پرسد و من بی هیچ دلیل یک سال کمتر می گویم.فرصت انتخاب میدهد...انتخاب قسمتی از آینده ام که می توانم امروز ان را ببینم!کارت هایی که همه پشتشان رو به من است و من بی خبر از زیبا یا زشت بودن رویشان انها را انتخاب می کنم.پنج زیبا رو نصیبم می شود.بی اختیار نفسی از روی امنیت و ارامش می کشم.شروع به بافتن ریسمانم می کند...زمین را به آسمان کوک می زند و نخهای رنگی را برای لبه دوزی ها کنار می گذارد!انگار حرفهای زن خیالاتی شده اند!من لبخندم را پشت لبهایم قایم میکنم!میان بافتن ریسمانها که نقش آسمان دارند حرفها لباس سپید حقیقت می پوشند.در دل سیاه قهوه چه چیز ها می بیند!همه اش برایم خوب بود..خوب خوب...من مثل آن دختر جوان فنجانم را نشستم..من هیچ غمی را روانه ی فاضلاب نکردم...شاید بدی ها به خواست خدا در ان یک سوم ریخته شده بودند..من به حرفهای زن فالگیر لبخند می زنم.

                                                   به عزیزترین عزیزم..سهراب سپهری

                                                                            مداد سیاهـ (-.-)