دوچرخه

آب

آب سرش زیاد به سنگ می خوره ولی...

بازم کار خودشو می کنه!

بچه که بودم دوستی داشتم که با اسمان حرف می زد و برایش بادبادک می ساخت

دستم را می گرفت و ما تا انتهای کوچه ی تخیل پرواز می کردیم

یاد ان روز ها که وقتی گشواره ی بادبادکم رها می شد او ان را به گوش ماه اویزان می کرد

شب ها که به خواب نمی رفتم پنجره ی اتاقم را از می کرد و تمام بادبادک های گمشده در دل اسمان را به من می داد تا به بچه ها بدهم

او به من میگفت((اگر بادبادک ها در دل اسمان بمانند اسمان دلش از بغض بچه ها می گیرد ))

و من هر روز بادبادک ها را به بچه ها میدادم تا ان ها به اسمان لبخند بزنند

اما از ان روز که دیگر ابنباتی لیس نزدم از ان روز که قدم به پنجره رسید و درست از همان روزی که مادرم به من گفت ((بزرگ شدی)) دیگر دوستم را ندیدم و هیچ بادبادکی به سراغم نیامده

"دوستی-بی پایان"

    به سردی سایه ام

             از بزرگی روحت تغذیه می کنم

         به بلند پروازی فکرت

                    پرنده ای بال شکسته می شوم

در شهر آرزو ها

       زیر گریه ی آن طفل نو پا

                  بار دیگر به دنیا می آیم،   

                                  گمت می کنم

 در پیله ی کرم ابریشم

     می ترسم، از دنیا می ترسم...

     پایه ام ضعیف است

               بالهایم شکسته    

                     بدبین به دنیا

                         مجروح شده ام!

          روزی

                 گرد و خاک را پاک خواهم کرد

                               پرواز را خواهم توانست

                  زیر سایه ی مهربانت      

         می آموزم ، الفبا ، زمین و آسمان را

                      زندگی همین است

                                فکر یک روز  

                                     فکر یک شب

                                           تولد ، مرگ!

"تقدیم به بهترین دوستم(خوابالوی بزرگ) 

         با بهترین آرزوهای نشکسته!"

                 / پرنیان فلاحی /

به حساب بی ادبیم نذارین اگر چه شاید تو وجود همه ما شیطنت داره فغان میزنه!

احساس کردم این وبلاگ داره میمیره! این post رو خیلی وقته نوشتم.....به دنباله متن مادر و کامنتی که واسش گذاشته بودند..

این شیطنتو تقدیم میکنم به همه ۲چرخه سوارها  مخصوصا یکی از بهترین هاش که نشستم و همه متن هاشو خوندم. خوشحال میشم اگه این متن جنب و جوش رو به بلاگ هدیه کنه!!

.......................

...............................................

.....................

پرسنده اي با پرنياني از نام و نشان بر دوش ، در عرصه ي 2چرخه ، سنگ و گنجشك را مفت ديده بود و ذيل نوشته ي مادر  كامنتي تدارك ديده بود..... ناخواسته سبب گشت تا دورادور الحمدي بر سهراب خوانده باشم.اميد است سهراب Bluetooth اش روشن باشد و دريافت تحفه شب جمعه اي را بپذيرد!

اما سهراب..!كه چه شد از خاطرم گذشت :

همان نخست كه ‹ پرنيان › خواندم و اين معما در ذهنم بساط گسترد كه از كجا نام و نشان مرا مي دانسته ؟! ، در كشاكش چرا و چگونه ها راه به جايي نبردم الا نوشتن كامنتي در پاسخ به آن كه از قديم الايام گفته اند : ‹ موشك جواب موشك!›

 عزم خويش را جزم و بسيار عجولانه همت گماشتم تا سهراب وار بپرسم كه حين دور شدن از اين خاك غريب  با قايق ، در تلاطم كدام دريا كارت شناسايي ام به آب افتاده و ‹ .... پرنياني كه سر از آب به در مي آرند... › شهرت و رشته تحصيلي ام را بربوده و اكنون با زيركي در پي فروش محرمانه اطلاعات صنفي-خصوصي بنده به خويش است. در اين افكار واهي اسير بودم كه دفتر شعر و خاطرات ايام خردپايي خويش را ورق زدم : برگه اول سپيد تر از هر شعر سپيدي و بعد هم سياه مشق هاي فرود آمده از مخيله ي ‹ نَه شاعرانه ام !› . در پس سياه ورق هاي خاطرات ، به صفحه ي  وعده وعيد هاي سهرابِ قايق ساز مبني بر ساخت قايق و رفتن به شهري با پنجره هايي رو به تجلي! رسيدم.  ناگاه برق از چشمانم پريد كه : اي دل غافل ! اين پريان است نه پرنيان! بالفور درگاه الهه ي ادبيات را سجده شكر فرود آوردم كه گاف به اين بزرگي را بر خلق وبلاگي آشكار نكرد و به رُفو كردن اين سوتي بزرگ تفألي به فرهنگ فارسي معين زدم . درآمد :

 پرنيان : پارچه ابريشمي گلدار.

خام شدم كه آهان يافتم! يافتم!.... پَ داش مون اهل دله !!  بنا كردم به شير و ببر كشتن كه كامنت بدم:

- بابا لوتي! زوت تر  ميگفتي كارت درسته!

تو همون مخيله مذكور ، يه لوتي با كلي فضايلات و فردين بازي تجسم كردم هيكل آه!دستمال ابريشمي به گردن و سبيل بنا گوش ،. ادامه دادم:

- منو ميگي؟ داش كوچيكت ، قيصرم  !! ما كه مي دونيم نارو مارو تو مرام لوتي نيست .مرامي ،  اگه آمار ماماري از ما داري بي خي شو! داش همه جوره دارمت نكنه خدايي ناكرده به كله مبارك بزنه داش قيصرتو بفروشي!

بر اين سياق هي تو فكرمون داشتيم تاب مي داديم كه پيش خودم گفتم نكنه با تمام اين داش مشدي گري و قيصر بازي راه به جايي نبردم هيچ، تو 2چرخه نونمون هم آجر شه كه : كي اينو با اين سرو وضع راه داده 2چرخه بازي!

تو اين هول و ولا ننه م از پشت ديفال اتاق يه هويي پيداش شد.......

 با لحني مزيح مرا آگاه ساخت كه امواج سوتي از پس سوتي ام را كرانه اي نيست ؛ آهسته و شمرده در كنار گوشم نجوا كرد كه : اي مجيد جان! دلبندم!! گرچه تقصير نداري و با ملبسين به لباس هاي آنچناني زربافت و ابريشمي رفت و راهي نداشته اي، ليك بايد بداني پارچه ابريشمي گلدار كجا و دستمال ابريشمي ( يزدي) گردن قيصر كجا !؟!

و مولانا گفتني !رو به درگاه الهه ي بخشش نمود كه : خدا تورا آني دهد نه اين!!

كوتاه گفته باشم در بن بست اين معما تا كنون راه به جايي نبرده ام.ناگزير بر آن شدم تا طي نگارش دستخطي خويش را گزيده معرفي نمايم : نه كه سهراب زده باشم و بگويم ..

اهل تويسركانم / آري........  نامم مي دانيد/ رشته ام ميكانيك / دانش گاه تب خيز!/ دست خطي دارم ........ بهتر از مير عماد/.....   

نه !

با سهراب قايق ساز ، در طراحي و ساخت وجه اشتراك دارم و به كاربردن افعال از جنس مستقبل اش !

حال كه عذر تقصير به درگاه حضرات عاليات دوچرخه سوار آورده ام. تنها هدفم رهايي از اين بن بست روحي ( كه در آن بيم بن بست زدگي و مرافعه با اين سهراب قايق ساز - كه در روايتي پيشه اش نقاش آمده – مي رود ) و دوباره يافتن شاهراه ادب و زندگي در نوشتار ، است.

باشد كه اين نوشته اسائه ادب به درگاه شريف جناب هم وبلاگي عزيز ( پ.ف ) نبوده باشد.

                                                                                 با تشكر و احترام فراوان

                                                                                 امضا:            ســـهيل

                                                         هفتم مرداد ماه يكهزار و سيصد و هشتاد و پنج

و به دنبالِ صداقت..سرمست

سا قه ی پولکِ سرخی در دست آمده ام ..

یک به یک .. واژه به واژه.. عاشقانه شعرها می بویم ..

از میان سردخانه   و جسدهای غبارآلود ِ دریایی تان .. نفس ِ داغ غزل خوانی جوان میجویم

و به هنگامه ی خمیازه ی خاموشیها

به میانِ داستانِ عشق بازیِ شبانگاهی ِ ماه و حوضکِ پیر حیاطِ سردتان       اشک بازی میکنم!

- «هان! ای شب زدگان!

نفسی هست که در حادثه ی تب زده ی حوض چروک

و به یاریِ منْ عاشق صد ماهی مهتاب زده ْ

یخ زده دست کبودِ خویش را         رنگِ سرخاب بلورین بزند؟!

کیست مردم؟ عددی نیست؟ نبود؟!.... » ....

.. به صدای گامهایی لرزان

و نوای ترک شاخه ی پوسیده ی چنبر زده بر خاک سیاه

کودکی معصوم- لرزان لرزان-

مشت در خواب گنه آلود آب سرد برد .. و نشست..

و دل از خنده ی شرم آور حضار گسست...  بگسست.....

که دمی بعد    دلش لرزید گویی   مردمک نم زد و پیچیده و پوسیده و تر شد لبه ی آینه ی دیده ی خاموش

و فریاد برآورد که:  واای! پری خانوم! آهاای! پری دریایی.....

                                        نبض ماهی کند است..

                                        نبض ماهی کند است...

                                        نبض ماهی کند است.....           

زندگی میخواست به او لبخند بزند و به اصطلاح روی خوش به او نشان دهد

اما انسان همه چیز را سخت می گرفتو به زندگی اجازه ی لبخند زدن نمی داد

زندگی باز هم می خواست به او لبخند بزند

اما انسان اخم می کرد سرش را پایین می گرفت و لبخند زندگی را نمی دید

انسان وقتی دستش به جایی بند نبود سرش را بالا می گرفت و خدایش را صدا می زد

زندگی به او لبخند زد

اما انسان ان قدر بالا را نگاه کرد که نتوانست لبخند زندگی که دور نبود را ببیند

شنبه بيست و يکم مرداد که روز نوجووونه دو تا از بچه های چوخرچه ای دارن بچه ها رو دور هم جمع می کنن...خوشحال می شيم شمام بياين...به همه خبر بدین!!!!به همه بچه های دوچرخه ای و غیر دوچرخه ای!!!!
شنبه بيست و يک مرداد ساعت سه چوخرچه... منتظريم...

متاسفانه نظراتم باز نمی شه تا اونجا جواب بدم پس اینجا اضافه اش می کنم.....بچه ها عبارتند از طاهره یافتیان و سحر منصوری!!!!قرارمون همون دفتر چوخرچه است....ان شاالله که به مشکلی بر نمی خوریم و سعی کنید حتما بیاید ...برای یک ساعت یک ساعت و نیم کنار هم باشیم!!!!امید وارم ببینمتون!!!!!هر کی دوست داره می تونه بیاد حتی پیر پاتلا!!!!

           تقدیم به همه ی دوستان دوچرخه ای

                در ضمن عیدتون مبارک

                                                          تینا

هیچ می دونستین که حتی اگه هر کدوم از ماها ۳ هفته یه بار هم این جا مطلب بذاریم، چون تعداد زیاده، در اون صورت ما هر روز مطلب جدید خواهیم داشت؟!!!!...اما حالا چی............؟؟؟؟!!!!.....

به نظر من این جوری نمی شه ادامه داد....من پیشنهادم اینه که همون بهتر که کسانی که تا حالا اصلاْ مطلبی این جا نذاشتن (و ظاهراْ قصد هم ندارن که بذارن!) از گروه جدا بشن و فقط اسم کسائی توی لیست گروه بمونه که واقعاْ نویسنده باشن و از اون مهم تر این که مرتب بنویسن. نه این که ۶ ماه یه بار یه چیزی بنویسن و دوباره خدافظ شما !!!!!...

من نظرم رو گفتم....به نظرم این طوری وبلاگ نظم پیدا می کنه و رونق می گیره....و همه هم یاد می گیرن که در یه کار گروهی باید فعالیت دسته جمعی باشه و نه محدود به ۲ ، ۳ نفر !

.........تصمیم گیری نهائی رو می ذارم به عهده ی ۲ تا مدیر وبلاگ. علی و پرنیان!....لطفاْ عاقلانه فکر کنین و تصمیمی رو بگیرین که به نفع همه و به خصوص وبلاگ باشه!

  صبح، پنجره،دریا

بر تختی بسته بودندت.

نه صدا داشتی...نه صدایت می رسید

تو را می خواندند...نه دویدن را قادر بودی.

نه رهایی، نه برخاستن ، نه نشستن،

نه گسستن... نه فریاد...نه ناله...

مرگ را هم با قطره چکان می دادند...

صدای دریا می آمد...

صبح که برخاستی...

 دریا پشت پنجره بود!

ریما حازم

قلبم را رهسپار ماهیان دریا می کنم تا دگر شکند

اشک هایم را به ابر هدیه می دهم تا دگر نریزد

و زندگی ام را به تو تا زیبا تر زندگی کنم

 پ.فلاحی،  مرداد 85                  

وباز می بینمت! بعد از گذشتن از کوچه پس کوچه های دلتنگی!

چهره ی گلگونم راز نهان دلم را بر ملا می کند...

ابرویم را به تاراج می برد!

چه شیرین است انگاه که دوباره با تو همراه میشوم واز لحظه های انتظار انتقام می گیرم !!

و می گویم:سلام!!!!!!!!!!!!!

در آسمان بی کران

در جایی که ابر هایش از غم و غصه می گریند

و فریادهای پیاپیشان٬

گوش فلک را کر می کند٬

امیدی یافتم.

و آن خورشید طلایی بود.

که روزی تابید.

وقتی تابید٬

آسمان گرم شد

زمین گرم شد

و آسمان آبی...

ابرهای سیاه٬سفید...

رنگین کمان٬هفت رنگ...

درختان سبز...

گل ها زیبا...

مهسا دوستی

اول از همه بگم که : واقعا که!...خیلی همه تون کم کارین.ببینم....آخه شما از من بیچاره ی پشت کنکوری هم سرتون شلوغ تره که این قدر کم کارین؟؟!!...بعضیا (( یعنی در حدود ۱۵ ، ۱۶ نفر!!!)) که هزار ماشاا... اسمشون صرفا واسه قشنگی توی لیست گروه ۲۱ نفری ماست!...بابا یه کم فعال تر بشین دیگه!خیلی همه تون بی حالین! ((اینا رو می گم بلکه یه کم رگ غیرت اون ۱۵،۱۶ نفر به جوش بیاد!))

خوب...گذشته از این حرفا....یه شعر از خودم...داغ داغه...همین الان از تنور (یعنی همون مغز فلک زده ی بنده!) دراومده...و بنده اون قدر جو گیر شدم که همین الان که ساعت دقیقا ۲:۴۵ دقیقه ی نصفه شبه تشریف فرما شدم تا برای شما این جا بنویسمش.پس شما هم به پاس این جو گیری من نظر رو فراموش نکنین!

روسفید

ماه را روسیاه کردی،

با آمدنت به زندگی ام.

اما حالا که رفته ای...

من دیگر روسفید شده ام!!!

*مریم محمدخانی

چشمانم را باز می کنم...

دنیا را طور دیگر می نگرم...

نه آن طور که ۱۵ سال پیش می دیدم!
چون من دوباره متولد شده ام!

(آخه ۷ روز دیگه تولدمه!)

پنکه همشه با تکبر زیاد به بادبزن فخر می‏فروخت ولی هیچ وقت فکرش رو نمی‏کرد که یه روزب کولر هم اختراع بشه!!!......

****نگار یاریان****